Uzasadnienie
G.K. i D.S. we wniesionej skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia złożyły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Pełnomocnik skarżących wskazał, że w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżące oraz wyrządzenia znaczniej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodzin skarżących. Wskazano, że kara pieniężna nałożona na skarżące stanowi:
W pierwszych trzech miesiącach 2016 r. skarżące osiągnęły:
W styczniu 2016 r. - stratę w kwocie [...] zł
W lutym 2016 r. - stratę w kwocie [...] zł
W marcu 2016 r. - stratę w kwocie [...] zł
Skarżące zatrudniają przy tym dwie osoby na umowy o pracę, których miesięczne wynagrodzenie wyniosło w kwietniu 2016 r. [...] zł, natomiast w maju również [...] zł.
Podkreślono, że środki pieniężne zgormadzone przez skarżące na rachunkach bankowych nie pozwalają skarżącym na uregulowanie nałożonej na nie kary. Jednocześnie środki te wykorzystywane są przez nie na pokrycie bieżących potrzeb życiowych.
Zdaniem skarżących wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, jest w świetle powyższego w pełni uzasadniony i konieczny. Na potwierdzenie sytuacji finansowej skarżących przedłożono zeznania roczne PIT, wyciągi z rachunków bankowych skarżących oraz dokumenty dotyczące bieżącego dochodu skarżących, a także dokumenty dotyczące wynagrodzeń za pracę pracowników skarżących.
Powyższe zdaniem skarżących świadczy o pilnej potrzebie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, albowiem tylko w ten sposób skarżące mogą w chwili obecnej uniknąć grożącego im niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie podane przez skarżące twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących ich sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości.
Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, skarżące nie wykazały, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić im znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze, nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżące jedynie ogólnikowo stwierdziły, że w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej. Wprawdzie ze złożonego zeznania podatkowego PIT-36, wynika, że skarżące w roku 2015 osiągnęły dochód, jednakże nie podały przy tym żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy posiadają jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności.
Również wykazane "koszty" rozumiane przez Sąd jako strata w podsumowaniu przychodów i rozchodów w miesiącach styczeń, luty i marzec 2016 r. nie stanowi o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Strata jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Jej powstanie nie oznacza więc samo w sobie utraty płynności finansowej - tym bardziej, że skarżące nadal prowadzą swoją działalność. Ponadto zauważyć należy, że skarga została wniesiona w miesiącu czerwcu 2016 r. natomiast we wniosku o wstrzymanie wykonania obu decyzji podane zostało jedynie jaki wynik skarżące osiągnęły w pierwszych trzech miesiącach 2016 r. Skarżące nie wskazały jaki wynik finansowy osiągnęły w kwietniu i maju 2016 r.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania obu decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.