Uzasadnienie
Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. K.O. (dalej: "Skarżący") złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z prawdopodobieństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, iż przedmiotowa sprawa jest jedną z siedmiu z zakresu opłaty paliwowej, w jakich złożył skargi, zaś łączna kwota, jaką zobowiązany jest zapłacić na mocy ostatecznych decyzji jest równa 24 194 zł. Dodał, że nawet w przypadku uwzględnienia skargi i późniejszego zwrotu kwoty określonej w zaskarżonej decyzji, nie zostanie przywrócony stan sprzed egzekucji. Zdaniem Skarżącego wszczęcie postępowania egzekucyjnego pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrycie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, a w konsekwencji doprowadzi do zaprzestania jej prowadzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek z ww. przepisu. Ocena wniosku jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji.
W ocenie Sądu umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na stwierdzenie zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przede wszystkim rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącego nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi bowiem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty dofinansowania orzeczonej w zaskarżonej decyzji.
Zaskarżona decyzja opiewa na 4 197 zł, jednak Skarżący wskazuje na kwotę 24 194 zł, wynikającą z siedmiu zaskarżonych do tut. Sądu decyzji określających mu zobowiązanie z tytułu opłaty paliwowej. Należy pamiętać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji kwoty zobowiązań z tytułu opłaty paliwowej dojdzie do pomniejszenia majątku Skarżącego. Skoro więc Skarżący twierdzi, że w konsekwencji tego pomniejszenia grozi mu utrata płynności finansowej i ryzyko likwidacji działalności gospodarczej to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może do tego dojść i że w efekcie zostanie mu wyrządzona znaczna szkoda, konieczne jest odniesienie kwoty ciążących na nim zobowiązań do jego kondycji majątkowej i możliwości płatniczych (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13).
W tym celu Skarżący winien jasno i przejrzyście zobrazować swoją sytuację finansową, a także poprzeć twierdzenia odpowiednimi dokumentami. Ponieważ tego nie uczynił, to uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny, czy uiszczenie ww. kwot rzeczywiście skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody. Podkreślić wypada, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu aby ten, niejako wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku.
Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.