Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości – zawartą w piśmie [...] Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] dotyczącą oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu wniosła [...] Sp. z o.o w [...] (zwana dalej skarżącą spółką).
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił skargę bez rozpoznania.
Powodem pozostawienia skargi bez rozpoznania było to, iż skarżąca spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu poświadczony za zgodność z oryginałem przez członka zarządu skarżącej spółki, a nie jak to wymagają przepisy w oryginale.
W dniu 30 listopada 2010 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) wpłynął do Sądu wniosek [...] Sp. z o.o. w [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wraz z wnioskiem skarżąca spółka nadesłała skargę wraz z kompletem dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 i art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek, zgłoszony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu postanowi przywrócenie terminu.
W ocenie Sądu rozpoznawany wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż rozpoznawany wniosek złożony został w dniu 30 listopada 2010 r., a mając na uwadze, iż strona skarżąca dopiero w dniu 24 listopada 2010 r. podczas rozprawy uzyskała informację o prawidłowym trybie wnoszenia skargi, uznać należało, iż strona dochowała terminu wynikającego z treści przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. złożyła wniosek w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Przechodząc do oceny merytorycznej wniosku wyjaśnienia wymaga, iż ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (zwana dalej ustawą o z.p.p.r.) zawiera wyodrębnione zasady postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazać tutaj należy, iż zgodnie z art. 30 c ust. 1 ww. ustawy po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ust. 2 stanowi zaś, że skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust.
- 4. Skarga podlega opłacie sądowej.
W myśl art. 30e natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszono już kwestie wykładni szczególnych uregulowań z.p.p.r. w świetle zasad przewidzianych w p.p.s.a. Analizując ww. przepisy Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09 (publikowane w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - zwana dalej CBOSA) stwierdził, iż wezwanie do uzupełnienia braków skargi wniesionej w oparciu o art. 30c ust 1 ustawy o z.p.p.r. nie może obejmować braków w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust 2 tej ustawy. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA wskazał m.in., że przepis art. 30 c ust. 5 ustawy o z.p.r.r. znosi zastosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a., w stosunku do skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30 c ust. 2 ustawy o z.p.p.r.
Wskazano, iż pojęcie skargi kompletnej zostało zdefiniowane w art. 30d ust. 2 omawianej ustawy i jest to skarga z kompletną dokumentacją obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o wynikach procedury odwoławczej udzielonych przez właściwą instytucję. Istotnym jest tutaj jednak, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, iż wprowadzając te specjalne wymogi ustawodawca jednocześnie nałożył na właściwą instytucję obowiązek pouczenia w informacji o wynikach procedury odwoławczej i o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Zatem, aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w omawianym przepisie art. 30 c) z.p.p.r., organ rozpoznający sprawę winien uprzednio w sposób kompletny pouczyć stronę o trybie zaskarżenia danego rozstrzygnięcia.
Przenosząc omawiane regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż zaskarżone pismo nie zawierało pełnego pouczenia o sposobie jego zaskarżenia, bowiem nie zawierało informacji jakie dokumenty składają się na kompletną dokumentację w sprawie i w jakiej formie powinny być złożone. W ocenie Sądu zaistniały brak prawidłowego pouczenia w informacji z dnia 4 sierpnia 2010 r. stanowi okoliczność uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu zakreślonego terminu do wniesienia skargi.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzekł, jak w sentencji postanowienia.