Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi A. B. – PPHU "A." na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie uznania zarzutów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione.
Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 10 marca 2009 r.
W dniu 16 marca 2009 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia poprzez zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania w kwocie 6304,10 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W postanowieniu z dnia 4 marca 2009 r. pomimo umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli, Sąd nie orzekł o kosztach postępowania.
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie natomiast z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Z kolei zgodnie z art. 201 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozprawy.
Zgodnie natomiast z art. 205 § 1 p.p.s.a. za niezbędne koszty postępowania prowadzonego przez stronę osobiście albo w jej imieniu przez pełnomocnika, nietrudniącego się zawodowo udzielaniem pomocy prawnej (tak jak w niniejszej sprawie) uznano poniesiony koszty sądowe, koszty przejazdu do sądu strony lub jej
Sygn. akt V SA/Wa 197/09 pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, przy czym dwie ostatnie pozycje nie mogą przekraczać łącznie wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego, wynikającego z odrębnych przepisów. We wniosku pełnomocnik skarżącej (poz. 23 i 24) wymienił koszty swojego dojazdu do sądu w dniu rozprawy oraz równowartość utraconego zarobku. Należy jednak wskazać, że z przepisów odrębnych, do których odsyła art. 205 § 2 p.p.s.a. wynika, że zwrot kosztów dojazdu do sądu oraz zwrot utraconego zarobku przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 2 i 3 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym Dz.U. Nr 49, poz. 445 z późn. zm.). W ustawie p.p.s.a. taką sytuację przewiduje art. 91 § 3, w przedmiotowej sprawie nie miał on jednak zastosowania, a stawiennictwo na rozprawie w dniu 7 marca 2008 r. było nieobowiązkowe. Brak w związku z tym podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów wymienionych w poz. 23 i 24 wniosku.
Brak jest również podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej pozostałych wyszczególnionych we wniosku kosztów. Nie dotyczą one bowiem niniejszej sprawy, lecz innych spraw skarżącej rozstrzyganych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie i Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie. Z tego względu Sąd nie podziela również stanowiska pełnomocnika skarżącej, aby zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania znajdowało podstawę w art. 208 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżąca uiściła wpis w wysokości 100 zł i ta kwota stanowi poniesione przez nią koszty postępowania sądowego podlegające zwrotowi od organu administracji.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 157 § 2 i art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.