Uzasadnienie
Decyzją z [...] czerwca 2004 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138§ 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 1 ust. 2, art. 2 i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24.01.1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 371) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2004 r. nr [...]o odmowie przyznania K.K. uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że z dokumentów przedstawionych przez Stronę wynika, że ubiega się ona o uprawnienia kombatanckie za represje i utratę zdrowia związane ze służbą wojskową w LWP [...]
K. K. w dniu [...].11.1951r. został powołany do odbycia służby wojskowej, w marcu 1952r. podczas pełnienia tej służby zachorował na gruźlicę płuc. Po sześciu tygodniach pobytu w szpitalu garnizonowym został zwolniony do cywila. Wnioskowany przez niego tytuł do nabycia uprawnień kombatanckich tj. utrata zdrowia w związku ze służbą wojskową po zakończeniu działań wojennych nie został przewidziany w ustawie z dnia 24.01.1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 371). Przepisy art. 1 - 4 cytowanej ustawy o kombatantach ustanawiają zamknięty katalog tytułów działalności kombatanckich oraz represji wojennych i okresu powojennego w rozumieniu tej ustawy i nie przewidują uznania za represję okoliczności podanych przez Stronę oraz ustalonych w toku postępowania. Fakt 70 % utraty zdrowia nie może mieć wpływu na wynik sprawy.
W skardze na powyższą decyzję K. K. zarzucił Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatanckich wydanie rażąco niesprawiedliwej decyzji i wniósł o wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pozytywnego dla niego wyroku.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie. Ponownie wskazał, że podnoszona przez Stronę okoliczność utraty zdrowia w związku ze służbą wojskową po zakończeniu działań wojennych nie jest represją w rozumieniu ustawy o kombatantach i nie może również zostać potraktowana jako działalność kombatancka ani jako działalność równorzędna z działalnością kombatancką.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zakres kognicji sądów administracyjnych ogranicza się do badania zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, a zatem ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna.
Trzeba zgodzić się z organem administracji rozpoznającym sprawę, że ustawa z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz.U. z 2002r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) w artykułach 1-4 ustanawia zamknięty katalog represji oraz tytułów, stanowiących podstawę uznania danej działalności lub prześladowania za działalność kombatancką lub równorzędną z kombatancką.
Służba wojskowa K. K. w Ludowym Wojsku Polskim - Jednostce Wojskowej[...], ani fakt zachorowania w czasie służby wojskowej na gruźlicę, nie mogą być podstawą do przyznania mu uprawnień wynikających z cytowanej wyżej ustawy o kombatantach.
Skarga eksponuje wyłącznie chęć posiadania uprawnień kombatanckich, nie zawiera natomiast żadnej rzeczowej polemiki ani z niewadliwie ustalonym w zaskarżonej decyzji stanem faktycznym, ani z jego oceną prawną. Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.127) należało ją oddalić.