Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy H. F. (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.
Skarżący prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem podstawą utrzymania rodziny jest działalność gospodarcza prowadzona przez Skarżącego. [...].
Ponieważ oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz złożone wyjaśnienia okazały się niewystarczające do oceny stanu majątkowego, Skarżącego wezwano do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia dodatkowych dokumentów. Wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu 8 czerwca 2018 r. Strona nie odpowiedziała na wezwanie.
Postanowieniem z 26 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że oświadczenia złożone przez Skarżącego na urzędowym formularzu PPF okazały się niewystarczające do oceny, czy nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Dlatego, Skarżącego wezwano do podania informacji oraz nadesłania dokumentów pozwalających na lepszą ocenę jego sytuacji majątkowej. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie. Brak dodatkowych informacji uniemożliwił porównanie wysokości obciążeń finansowych z jakimi wnioskodawca powinien się liczyć w postępowaniu sądowym z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. Referendarz sądowy stwierdził, że Skarżący nie wykazał, że ustawowa przesłanka przyznania tego prawa w odniesieniu do niego wystąpiła.
Strona wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia wnosząc o przyznanie prawa pomocy. Sprzeciw nie został uzasadniony. Skarżący nie załączył do niego jakichkolwiek dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. Ustanawiając przesłankę udzielenia takiego wsparcia ustawodawca wskazał w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., że jest nią uszczerbek w utrzymaniu koniecznym Skarżącego i jego rodziny.
W ocenie Sądu, w świetle przedstawionych przez Stronę okoliczności należy podzielić stanowisko starszego referendarza sądowego, że Skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
W złożonym sprzeciwie Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek argumentów przeciwko rozstrzygnięciu referendarza sądowego. Nie przedstawił informacji i dokumentów wskazanych w wezwaniu z 5 czerwca 2018 r. Podkreślić należy, że niewykonanie wezwanie uniemożliwiło referendarzowi ocenę, czy sytuacja majątkowa Skarżącego uzasadnia przyznania mu prawa pomocy w świetle przesłanki wskazanej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd podziela ocenę referendarza, zgodnie z którą na podstawie informacji przedstawionych na formularzu PPF nie było możliwe ustalenie sytuacji majątkowej i rodzinnej Strony.
Przypomnieć należy, iż wnioskodawca – na którym spoczywa ciężar wykazania uprawnienia do skorzystania z wyjątkowej instytucji prawa pomocy – winien z należytą starannością zapoznać się z treścią wezwania oraz udzielić odpowiedzi na zadane pytania i złożyć wskazane w nim dokumenty, zaś w razie gdyby okazało się to niemożliwe bądź znacznie utrudnione winien wyjaśnić przyczyny takiego braku.
Mając na uwadze, że Skarżący nie odpowiedział na wezwanie i nie przedstawił dodatkowych dokumentów, nie było możliwe podjęcie innego rozstrzygnięcia niż odmowa przyznania prawa pomocy, ponieważ brak dodatkowych informacji uniemożliwił porównanie wysokości obciążeń finansowych z jakimi wnioskodawca powinien się liczyć w postępowaniu sądowym z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. Uznać więc należy, że Skarżący nie wykazał, że ustawowa przesłanka przyznania tego prawa w odniesieniu do niego wystąpiła.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.