Uzasadnienie
E. B. wystąpił z wnioskiem (uzupełnionym na urzędowym formularz PPF z 12 września 2011 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wnioskodawca wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, posiada dom o pow. około [...] m2 oraz nieruchomość rolną o pow. [...] ha, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Oświadczył, iż źródłem jego utrzymania jest renta KRUS w wysokości 733,97 zł miesięcznie. W uzasadnieniu przedstawił swoje miesięczne wydatki w łącznej wysokości 687,98 zł oraz wskazał, iż w krytycznych sytuacjach musi liczyć na pomoc rodziny.
W dodatkowym oświadczeniu z dnia 18 października 2012 r. wskazał, iż nieruchomość rolną wydzierżawił w zamian za 2 worki ziemniaków, transport opału oraz dowozy do lekarza, apteki i urzędu. Oświadczył jednocześnie, iż wysokości uzyskiwanej renty wzrosła do 790 zł, natomiast nie posiada lokat i oszczędności pieniężnych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wnioskodawca nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Wzięto pod uwagę wysokość osiąganego dochodu, wydatki niezbędne dla utrzymania, a także brak zasobów pieniężnych i oszczędności, co przemawia za uznaniem, iż sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna i spełnia przesłanki do udzielenia prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Uwzględniono również, iż na skarżącym ciążą wpisy sądowe w dwóch sprawach w łącznej wysokości 400 zł (200 zł w każdej sprawie).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.