Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę B. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] dotyczącą odmowy nadania statusu uchodźcy i wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polski wobec braku przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej i braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Powodem odrzucenia skargi był fakt, iż została ona wniesiona po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia.
Odpis ww. postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 grudnia 2010 r. (k-9 akt sądowych).
W dniu 23 grudnia 2010 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna B. M. sporządzoną przez pełnomocnika adw. M. S..
Również ww. dacie został przekazany przez organ wniosek ww. pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek ten pełnomocnik skarżącego wniósł do organu w dniu 8 grudnia 2010 r. (k-69 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt OSK 424/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. M.v.
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi pełnomocnik skarżącego uzasadniła tym, iż skarżący nie zna języka rosyjskiego, nie potrafi samodzielnie napisać, a tym bardziej odczytać informacji w języku rosyjskim. W związku z tym jej zdaniem nie można uznać, iż pouczenie w języku rosyjskim o terminie wniesienia skargi na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] jest skuteczne.
Podkreśliła, iż skarżący korzystał z nieodpłatnej pomocy prawnej świadczonej osobom ubiegającym się o status uchodźcy. Skarga została przygotowana w dniu 6 sierpnia 2010 r. Wskazała, że skarżący był przekonany, iż sformułowanie,,wnieść skargę" implikuje konieczność osobistego jej złożenia i nie ma limitu czasowego do jej złożenia. Ponieważ nie posiadał on środków finansowych pozwalających mu na przyjazd w tym celu do Warszawy, dokonał tego niezwłocznie po ich uzyskaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 w/w ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.).
Natomiast zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Sąd badając wniosek o przywrócenie terminu bada czy Skarżący wniósł go w terminie 7 dniowym przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Po analizie akt Sąd stwierdza, iż skarżący wniósł wniosek w terminie o którym była mowa powyższej.
Sąd rozpatrujący przedmiotowy wniosek jest związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym postanowieniu z dnia z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt OSK 424/11 co do kwestii pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, a podnoszonej w przedmiotowym wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż skarżący składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy B. M. wskazał, że jego językiem ojczystym jest język czeczeński, a jednocześnie oświadczył, że jest w stanie swobodnie porozumieć się w języku rosyjskim. Wyraził on przy tym zgodę na rozmowę w języku rosyjskim i zrezygnował z obecności tłumacza. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż pouczenie o terminie i sposobie wniesienia przedmiotowej skargi spełniało wymogi przewidziane w art. 50 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W związku z powyższym będąc związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd stwierdza, iż skarżący w niniejszej sprawie nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).