Uzasadnienie
W dniu 29 listopada 2011 r. J.O. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 kwietnia 2012 r. odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd stwierdził, że analiza podanych przez skarżącego okoliczności oraz dokumentów finansowych dokonana w związku z przepisami ustawy uzasadnia stwierdzenie, iż skarżący nie wykazał przesłanek przemawiających za uwzględnieniem jego wniosku. Podkreślono przy tym, iż skarżący nie przedstawił pełnej dokumentacji o którą był wzywany.
Na powyższe postanowienie pismem z 30 kwietnia 2012 r. skarżący wniósł zażalenie, powołując się na swoją trudną sytuację materialną.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II GZ 192/12 oddalił zażalenie na ww. postanowienie z dnia 13 kwietnia 2012 r. uznając je za bezzasadne. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia NSA wskazał, iż ocena przedmiotowego wniosku dokonana przez WSA w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu przeprowadzona została w sposób prawidłowy.
W dniu 5 października 2012 r. tut. Sąd oddalił skargę na zaskarżone w sprawie postanowienie Ministra Finansów.
Pismem z dnia 26 października 2012 r. skarżący ponownie zwrócił się o prawo pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu powołał się na aktualną trudną sytuację materialną. Wskazał, iż otrzymuje emeryturę w wysokości 1.067,73 zł, samotnie wychował troje dzieci, które aktualnie są dorosłe. Do wniosku dołączono wyciąg z rachunku bankowego wykazujący kwotę emerytury 1.067,73 zł.
Zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2012 r. wezwano skarżącego do wykazania okoliczności dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej, które podniesione zostały w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 27 grudnia 2012 r. i do dnia dzisiejszego nie zostało wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Należy zauważyć, że sprawa z wniosku skarżącego o udzielenie prawa pomocy w zakresie całkowitym została już rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2012 r., a postanowienie to stało się prawomocne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego uznając, iż jest ono nieuzasadnione. Postanowienie w sprawie prawa pomocy należy do tzw. postanowień niekończących postępowania w sprawie, które mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne – art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 -j.t.) - dalej powoływanej jako p.p.s.a.
W orzecznictwie jak i doktrynie funkcjonuje pogląd, że zmiany stanu faktycznego lub prawnego uzasadniające zmianę lub uchylenie postanowienia w trybie art. 165 p.p.s.a. muszą dotyczyć okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tak by uzasadniały zmianę lub uchylenie postanowienia. Przez "zmianę okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązujących przepisach prawnych. Bez takiej zmiany okoliczności sprawy wydane postanowienie nie może być modyfikowane lub uchylone (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 499). W przypadku sprawy dotyczącej prawa pomocy, zmiany powyższych okoliczności musiałyby być na tyle widoczne, aby możliwa była zmiana dotychczasowego stanowiska a zatem musiałyby to być zmiany polegające na pogorszeniu sytuacji materialnej wnioskodawcy (tak również NSA w post. z dnia 7 listopada 2007 r. Sygn. akt I GZ 220/07 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie tut. Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący w złożonym ponownie wniosku powołał się de facto na te same okoliczności w sprawie. Co prawda wskazał nową okoliczność w postaci zaległości czynszowych za mieszkanie, jednakże w żadnym stopniu nie uprawdopodobnił swojej sytuacji majątkowej i to pomimo tego, iż był do tego wzywany. Skarżący nie wykazał zatem jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby uzasadniać wzruszenie prawomocnego postanowienia z dnia 13 kwietnia 2012 r. jak również ponownie nie zareagował na wezwanie Sądu do nadesłania dokumentacji uzasadniającej powoływane okoliczności.
W związku z tym, że wniosek o prawo pomocy był już wnikliwie oceniony przez Sąd, a skarżący nie wykazał zmiany okoliczności faktycznych w przedmiotowym zakresie, na podstawie art. 165 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.