Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 stycznia 2009 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej stronie prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Pismem z dnia 30 marca 2009 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik procesowy skarżącego zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dołączając przy tym przedmiotowy środek zaskarżenia zawierający wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconego zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Po przeprowadzeniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. rozprawy – z udziałem ustanowionego pełnomocnika – Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku (in fine) Sąd wskazał, iż w kwestii przyznania wynagrodzenia adwokatowi winno zostać wydane odrębne postanowienie.
Jednocześnie pełnomocnik złożył do protokołu rozprawy z 28 kwietnia 2010 r. wniosek o przyznanie wynagrodzenia w kwocie czterokrotnej stawki minimalnej z uwagi na nakład pracy.
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zasądził ze środków budżetowych tut. Sądu na rzecz ustanowionego pełnomocnika procesowego skarżącego kwotę 292,80 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2010 r. ustanowiony pełnomocnik procesowy skarżącego złożył sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia z dnia 22 lipca 2010 r. Wyznaczony adwokat zwrócił się przy tym o zasądzenie kosztów tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w przedmiotowej sprawie w kwocie równej 150% stawki minimalnej.
W uzasadnieniu pisma ustanowiony pełnomocnik wyjaśnił m.in., iż znaczny nakład pracy oraz wiążący pełnomocnika krótki termin (14 dni) na podjęcie czynności w sprawie uzasadniają w jego ocenie podwyższenie stawki należnego mu wynagrodzenia. Ponadto wyznaczony adwokat wyjaśnił, iż wszystkie podejmowane przez pełnomocnika czynności wiążą się z kosztami wśród których przykładowo wskazał; koszty korespondencji, rozmów telefonicznych, dojazdów na rozprawy, ubezpieczenia społecznego, tonera, papieru, prądu itp.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "ppsa") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści przepisu art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej: "rozporządzenie".
Zgodnie z § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja o odmowie umorzenia należności pieniężnej, przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia, tj. 240 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W przedmiotowej sprawie adwokat umocowany do reprezentowania skarżącego wyznaczony został po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku oddalającego skargę, w związku z czym za podjęte w sprawie czynności przysługuje mu wynagrodzenie nie wyższe niż 150 % stawki minimalnej wynoszącej 240 zł. Na podstawie akt sprawy Sąd uznał, iż w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zwiększenie wyżej wskazanej stawki.
Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w sprzeciwie, Sąd w pełni rozumiejąc generalną potrzebę zaktualizowania stawek określonych ww. rozporządzeniem, nie może jednak zgodzić się z prezentowanym przez ustanowionego pełnomocnika stanowiskiem. W szczególności w ocenie Sądu wskazać tutaj należy, iż nie wykazano w żadnym stopniu okoliczności poniesienia dodatkowych kosztów związanych z reprezentacją skarżącego. Nie można, bowiem uznać, iż okoliczność poniesienia takich kosztów wykazuje ogólne powołanie się przez adwokata na koszty prowadzenia kancelarii adwokackiej.
W ocenie Sądu wnioskowanego podwyższenia przedmiotowego wynagrodzenia nie uzasadnia także charakter sprawy oraz podejmowane przez pełnomocnika czynności procesowe. Zdaniem Sądu nakład pracy pełnomocnika przedsięwzięty w niniejszej sprawie nie przekraczał ogólnie pojętej staranności przy sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W pełni profesjonalne działanie ustanowionego w tej sprawie pełnomocnika nie uzasadnia bowiem potrzeby uwzględnienia przedmiotowego wniosku a stanowi jedynie o należytym wykonaniu powierzonych czynności zawodowych. Należy tutaj podkreślić, iż nie stanowi o skomplikowanym charakterze sprawy okoliczność ponownego orzekania w sprawie.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 250 Ppsa w zw. z § 14 ust 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzekł jak w sentencji.