Uzasadnienie
T. Sp. z o.o. z siedzibą w O., dalej "Skarżąca" lub "Spółka" wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 10 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Spółki na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...) wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie należności z tytułu kary pieniężnej.
W uzasadnieniu postanowienia z 10 stycznia 2018 r. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie Skarżąca w dniu 30 sierpnia 2017 r. wniosła skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...) utrzymującą w mocy własną decyzję z (...) maja 2017 r. nr (...). Skarga na wskazaną decyzję z (...) sierpnia 2017 r. została już zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt V SA/Wa 1808/17. Przedmiotem niniejszej skargi złożonej w dniu 21 października 2017 r. i zarejestrowanej pod sygn. akt VSA/Wa 2056/17 jest ta sama decyzja Prezesa UKE z (...) sierpnia 2017 r. nr (...) utrzymująca w mocy własną decyzję z (...) maja 2017 r. nr (...).
Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga zarejestrowana pod sygn. akt V SA/Wa 2056/17 podlega odrzuceniu, ponieważ niemożliwe z mocy prawa jest rozpoznanie przez Sąd dwóch tożsamych pod względem przedmiotowym i podmiotowym spraw i procedowanie ich równolegle.
Zażalenie na postanowienie z 10 stycznia 2018 r. Spółka złożyła po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu, dlatego postanowieniem z 17 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie. Strona nie zaskarżyła orzeczenia z 17 kwietnia 2018 r. Stosownie do art. 222 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. W związku z odrzuceniem skargi, a następnie odrzuceniem zażalenia Sąd nie żądał od Skarżącej uiszczenia jakichkolwiek opłat. Skarżąca nie była wzywana do ponoszenia kosztów sądowych i nie ciążył na niej obowiązek ich uiszczenia. W takiej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wpłynęłoby na zmianę sytuacji Skarżącej w postępowaniu sądowym.
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie rozpoznanie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne, a dlatego postępowanie jako bezprzedmiotowe należy umorzyć.
Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy – na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w p.p.s.a – orzeczono, jak w sentencji postanowienia.