Uzasadnienie
M. M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisaną w komparycji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Objęcie strony ochroną tymczasową może nastąpić jedynie na jej wniosek co oznacza, że nie tylko musi stosowny wniosek złożyć, ale i uprawdopodobnić istnienie okoliczności uzasadniających odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Wskazana instytucja ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zaistniały ww. przesłanki.
Z treści skargi wynika, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. W judykaturze od dawna utrwalony jest pogląd, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania. Podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu aby ten, niejako wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Oznacza to, że wobec braku jakiegokolwiek umotywowania przez skarżącą swojego wniosku, Sąd nie ma możliwości rozpoznać go merytorycznie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.