Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 29 lipca 2016 r. wezwano G. R. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.
Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 24 sierpnia 2016 r.
Zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylił swoje wcześniejsze zarządzenie z dnia 29 lipca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wskazując, iż sprawa jest wolna od kosztów sądowych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 23 maja 2016 r. uchwałę o sygn. akt II GPS 2/15, zgodnie z którą, sprawy ze skarg na postanowienia organów egzekucyjnych wydawane w toku egzekucji administracyjnej dotyczącej tytułów wykonawczych wystawianych przez organy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] należą do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, o których mowa w art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a., i w konsekwencji – na podstawie art. 239 pkt 1 lit. e tej ustawy – z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych zwolniona jest strona skarżąca w sprawach ze skarg na postanowienia organów egzekucyjnych [...].
Wobec powyższego, Przewodniczący Wydziału stwierdził, że powyższa uchwała znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie i zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. uchylił zarządzenie z dnia 29 lipca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.
W tej sytuacji zauważyć należało, iż na skarżącej nie ciążą w niniejszej sprawie żadne koszty sądowe (z mocy art. art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.), co z kolei powoduje, że rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne.
Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. art. 249a p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.