Uzasadnienie
M. M. (dalej: "skarżąca" lub "strona"), zastępowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR") z 23 maja 2024 r. nr BP235.65510.17.2023 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej. W skardze zawarła wniosek o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik ARiMR wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako "ppsa". Pełnomocnik wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonej z urzędu analizy ARiMR poinformowała stronę, iż jej wniosek został przywrócony na drogę ponownej weryfikacji. Pełnomocnik wskazał, że przywrócenie wniosku o przyznanie pomocy do dalszej oceny powoduje, iż zaskarżony akt został uchylony, w konsekwencji czego, postępowanie sądowoadministracyjne wywołane wniesioną skargą stało się bezprzedmiotowe.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo ARiMR z 25 lipca 2024 r. znak: DDP-WO-65510.19.2024.EK informujące stronę o przywróceniu wniosku o przyznanie pomocy na drogę dalszej oceny w wyniku uwzględnienia argumentacji zawartej w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ppsa Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze, iż organ uwzględnił skargę złożoną przez stronę wskutek czego uchylono rozstrzygnięcie z 23 maja 2024 r. i przywrócono jej wniosek do ponownej oceny (ww. pismo z 25 lipca 2024 r.) uznać należy, iż wyeliminowano zaskarżone rozstrzygnięcie z obrotu prawnego, a żądanie skargi zostało zrealizowane. W ocenie Sądu dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ppsa, postanowił jak w punkcie 1 sentencji.
Stosownie do treści art. 200 ppsa w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z powodu skorzystania przez organ z trybu autokontroli (art. 201 § 1 ppsa).
Skarżącą zastępował w postępowaniu sądowym pełnomocnik będący adwokatem, więc zastosowanie znajduje art. 205 § 2 ppsa stanowiący, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W myśl § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, stawka minimalna na zastępstwo adwokata wynosi 480 zł.
Skarżącej należny jest zatem zwrot kosztów postępowania w wysokości 697 zł, na które składają się koszty sądowe w postaci wpisu od skargi w wysokości 200 zł (należność wpisana do rejestru opłat sądowych w dniu 20 czerwca 2024 r. pod pozycją 21467), wynagrodzenie adwokata, który sporządził skuteczną skargę, w wysokości 480 zł oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (potwierdzenie uiszczenia należności – k. 8 akt sądowych).
Z tego względu, na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji.