Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez małoletniego B. B., reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych matkę D. V. i ojca B. T., od decyzji Wojewody M. z dnia... kwietnia 2011 r. nr... orzekającej o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia... sierpnia 2011 r. nr... utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy powołał następujące okoliczności faktyczne i prawne:
W dniu... grudnia 2010 r. przedstawiciele ustawowi małoletniego- jego rodzice- wystąpili do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu na pobyt z nimi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojewoda M. decyzją z dnia... kwietnia 2011 r. orzekł o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, iż nie utrzymuje się on samodzielnie, więc jego pobyt jest integralnie związany z pobytem ojca B. T., któremu Wojewoda M. na mocy decyzji nr... odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, iż w/w nie spełnia przesłanki określonej w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.
Decyzji wydanej przez organ I instancji zarzucono, iż nie uwzględnia całokształtu materiału dowodowego, w tym w szczególności faktu wzrostu dochodów strony z tytułu wynajmu lokalu w M. Organ II instancji uznając bezzasadność odwołania przytoczył treść art. 53 a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.
Podniósł, że zainteresowany przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z rodzicami - D. V. i B. T. Rodzice małoletniego ubiegali się o udzielenie im zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony.
Wojewoda M. decyzjami z dnia... kwietnia 2011 r. Nr... oraz Nr... orzekł o odmowie udzielenia rodzicom małoletniego wnioskowanych zezwoleń, a Szef Urzędu, po rozpatrzeniu odwołań, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia organu I instancji.
W związku z faktem, iż pobyt małoletniego jest integralnie związany z pobytem rodziców, organ stwierdził, iż wobec małoletniego Cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli przedstawiciele ustawowi małoletniego Cudzoziemca, jego rodzice zarzucając jej:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, że uzyskuje ona dochody z wynajmu lokalu mieszkalnego w Mongolii oraz posiada środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych, co miało wpływ na zaskarżoną decyzję,
- 2. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji naruszającej dobro rodziny s Skarżącego.
Podnosząc powyższe Skarżący wniósł o:
- 1. uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody M. z dnia... kwietnia 2011 r.
- 2. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono m. in., że w okolicznościach przedmiotowej sprawy organ naruszył art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny wszystkich okoliczności w sprawie a w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, iż decyzje wydane wobec rodziców małoletniego zostały wydane z naruszeniem prawa i zostały od nich wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W okolicznościach niniejszej sprawy, jeśli Skarżący będzie zmuszony opuścić obszar Rzeczypospolitej Polskiej, to doprowadzi to albo do podziału rodziny, albo do sytuacji, w której cała rodzina będzie musiała wyjechać razem z nim. Z kolei zmuszenie rodziny Skarżącego do opuszczenia Polski spowoduje w konsekwencji, iż dzieci będą zmuszone zmienić szkołę, opuścić przyjaciół, środowisko i kraj, który znają i który traktują jak swój dom. Skarżący urodził się i mieszkał przez całe dotychczasowe życie w Polsce.
Zaskarżona decyzja sprzeczna jest zatem z dobrem rodziny Skarżącego, która przebywa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od 2002r.
Poza tym zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji pozostają w sprzeczności z art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stanowi, iż rodzina pozostaje pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.
Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Skarga jest uzasadniona w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
W ocenie sądu trafny jest zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego – ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. (t.j. Dz.U.Nr 98 poz. 1071 z 2000r z póżn. zm.), dalej.,,k.p.a.’’ Pierwszy z nich statuuje dwie naczelne zasady postępowania administracyjnego a mianowicie zasadę prawdy obiektywnej oraz tzw. słusznego interesu obywatela. Nakłada on na organ obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jego "uzupełnieniem" jest art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie, z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.
Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy spoczywa na organie.
Nie czyni zadość obowiązkom wynikającym z powyższych przepisów zdawkowe odwołanie się do innego postępowania i dowodów tamże przeprowadzonych oraz wskazanie, iż rozstrzygnięcie zapadłe w tym innym postępowaniu przesądza o wyniku sprawy niniejszej.
Takie stanowisko jest wadliwe także, dlatego że rozstrzygnięcie o którym wyżej mowa zostało zakwestionowane na drodze postępowania, sądowoadministracyjnego którego wynik nie był organom znany zarówno wtedy, kiedy wydawano decyzję w I jak i w II instancji.
Poza tym prowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie z wniosków ojca i matki Skarżącego (o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony) nie uzasadniało odstąpienia od prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie z wniosku Skarżącego i to nawet wówczas kiedy przedmiot tych postępowań był identyczny.
Przepisy postępowania administracyjnego nie pozwalają, bowiem w takiej sytuacji na rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem tego wszystkiego, co takie rozstrzygnięcie powinno poprzedzać, a co wynika z przywołanych wyżej przepisów k.p.a.
Ma więc rację Skarżący, jeśli twierdzi że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie wynika aby istotne dla sprawy okoliczności były przedmiotem badania i oceny przez organy obu instancji. Zarówno z decyzji Wojewody M. jak i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wynika, iż jako podstawę prawną wydanych przez te organy decyzji wskazano art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U.Nr 234, poz. 1694 z 2006r.).
Stanowią one że:
- 1. Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeśli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b (art. 57 ust. 1 pkt 1),
- 2. Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1 – jeżeli okoliczność która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Treść powyższych przepisów z jednej strony, z drugiej zaś brak należytego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i utrzymanego nim w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji prowadzi do wniosku, iż muszą one zostać uchylone albowiem nie jest możliwa ich kontrola, co do tego czy były one w realiach przedmiotowej sprawy trafne.
Rozpoznając sprawę ponownie organy wezmą pod uwagę powyższe a zatem przeprowadzą postępowanie administracyjne zgodnie z regułami przewidzianymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Jeśli chodzi natomiast o zarzut sformułowany w pkt 2 skargi, a mianowicie zarzut naruszenia art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej to uznać należy go na obecnym etapie postępowania za przedwczesny a to z racji uchylenia decyzji organów obu instancji z innych przyczyn.
W związku z powyższym na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.
O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a..