Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. V. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy powołał następujące okoliczności faktyczne i prawne:
W dniu 27 grudnia 2010 r. D. V. wystapiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu na pobyt z mężem B. T. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] orzekł o odmowie udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, iż jej pobyt jest integralnie związany z pobytem męża, któremu Wojewoda [...] na mocy decyzji nr [...] odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, iż w/w nie spełnia przesłanki określonej w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.
Decyzji wydanej przez organ I instancji zarzucono, iż nie uwzględnia całokształtu materiału dowodowego, w tym w szczególności faktu wzrostu dochodów strony z tytułu wynajmu lokalu w M. Organ II instancji uznając bezzasadność odwołania przytoczył treść art. 53 a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.
Podniósł, że zainteresowana przebywała ostatnio na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. z terminem ważności do dnia 14 lutego 2011 r. w związku z pobytem na tym terytorium wraz z mężem, któremu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. udzielił wnioskowanego zezwolenia w związku ze spełnieniem przesłanek określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach.
W treści wniosku wskazano, iż zainteresowana zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z mężem oraz małoletnimi dziećmi a nadto, iż źródło utrzymania zainteresowanej stanowi wynagrodzenie męża oraz środki finansowe zgromadzone na rachunku bankowym. Zdaniem organu z akt sprawy wynika, iż Cudzoziemka nie utrzymuje się samodzielnie, a jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest integralnie związany z pobytem jej męża, któremu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, iż B. T. nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na utrzymanie siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Po zapoznaniu się z treścią skargi na w/w decyzję oraz przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził zasadność ustaleń organu I instancji.
Podkreślono, że w związku z faktem, iż mąż Cudzoziemki nie posiada w chwili obecnej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz, że pobyt strony jest integralnie związany z jego pobytem wobec D. V. nie zachodzą przesłanki do udzielenia wnioskowanego zezwolenia.
Zgodnie z art. 57 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b.
Poza tym wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może, bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła Cudzoziemka zarzucając jej:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, że uzyskuje ona dochody z wynajmu lokalu mieszkalnego w M. oraz posiada środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych, co miało wpływ na zaskarżoną decyzję,
- 2. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji naruszającej dobro rodziny skarżącej.
Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o:
- 1. uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.
- 2. zasądzenie od Organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono m. in., że w okolicznościach przedmiotowej sprawy organ naruszył art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny wszystkich okoliczności w sprawie a w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, iż skarżąca uzyskuje wspólnie z mężem stały dochód z związku z wynajmem lokalu mieszkalnego położonego w kraju pochodzenia tj. M. oraz że ma odłożone środki pieniężne na rachunku bankowym. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem, iż powyższe okoliczności były w ogóle przedmiotem badania przez organ.
Poza tym zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji pozostają w sprzeczności z art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stanowi, iż rodzina pozostaje pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.
W okolicznościach niniejszej sprawy, jeśli skarżąca będzie zmuszona opuścić obszar Rzeczypospolitej Polskiej, to doprowadzi to albo do podziału rodziny, albo do sytuacji, w której cała rodzina będzie musiała wyjechać razem z nią. Z kolei zmuszenie rodziny skarżącej do opuszczenia Polski spowoduje w konsekwencji, iż dzieci będą zmuszone zmienić szkołę, opuścić przyjaciół, środowisko i kraj, który znają i który traktują jak swój dom.
Zaskarżona decyzja sprzeczna jest zatem z dobrem rodziny skarżącej, która przebywa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od 2002 r.
Poza tym w trakcie długoletniego pobytu w Polsce skarżąca nie korzystała z pomocy socjalnej, a jej dzieci uczęszczają do szkoły w miejscu zamieszkania. Są one bardzo zżyte z rówieśnikami i lubiane.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sąd zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
W ocenie sądu trafny jest zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Pierwszy z nich statuuje dwie naczelne zasady postępowania administracyjnego a mianowicie zasadę prawdy obiektywnej oraz tzw. słusznego interesu obywatela. Nakłada on na organ obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jego "uzupełnieniem" jest art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie, z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.
Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy spoczywa na organie.
Nie czyni zadość obowiązkom wynikającym z powyższych przepisów zdawkowe odwołanie się do innego postępowania i dowodów tamże przeprowadzonych oraz wskazanie, iż rozstrzygnięcie zapadłe w tym innym postępowaniu przesądza o wyniku sprawy niniejszej.
Takie stanowisko jest wadliwe także, dlatego że rozstrzygnięcie o którym wyżej mowa zostało zakwestionowane na drodze postępowania, sądowoadministracyjnego którego wynik nie był organom znany zarówno wtedy, kiedy wydawano decyzję w I jak i w II instancji.
Poza tym prowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie z wniosku męża skarżącej (o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony) nie uzasadniało odstąpienia od prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie z wniosku skarżącej i to nawet wówczas kiedy przedmiot tego drugiego postępowania był identyczny.
Przepisy postępowania administracyjnego nie pozwalają, bowiem w takiej sytuacji na rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem tego wszystkiego, co takie rozstrzygnięcie powinno poprzedzać, a co wynika z przywołanych wyżej przepisów k.p.a.
Ma więc rację skarżąca, jeśli twierdzi że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie wynika aby istotne dla sprawy okoliczności były przedmiotem badania i oceny przez organy obu instancji. Chodzi tu w szczególności o dochody uzyskiwane przez rodzinę skarżącej z różnych źródeł w tym z tytułu wynajmu mieszkania znajdującego się w M. Zarówno z decyzji Wojewody Mazowieckiego jak i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wynika, iż jako podstawę prawną wydanych przez te organy decyzji wskazano art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.
Stanowią one że:
- 1. Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeśli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b (art. 57 ust. 1 pkt 1),
- 2. Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1 – jeżeli okoliczność która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Treść powyższych przepisów z jednej strony, z drugiej zaś brak należytego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i utrzymanego nim w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji prowadzi do wniosku, iż muszą one zostać uchylone albowiem nie jest możliwa ich kontrola, co do tego czy były one w realiach przedmiotowej sprawy trafne.
Rozpoznając sprawę ponownie organy wezmą pod uwagę powyższe a zatem przeprowadzą postępowanie administracyjne zgodnie z regułami przewidzianymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Jeśli chodzi natomiast o zarzut sformułowany w pkt 2 skargi, a mianowicie zarzut naruszenia art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej to uznać należy go na obecnym etapie postępowania za przedwczesny a to z racji uchylenia decyzji organów obu instancji z innych przyczyn.
Podstawą wyroku jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.