Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r. w punkcie pierwszym oddalił skargę J. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] znak [...] dotyczącą ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu rent strukturalnych.
Jednocześnie w punkcie drugim ww. wyroku zasądził od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz r. pr. K. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł.
Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1670/11 w punkcie pierwszym uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 2 dotyczącym przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i w tej części przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; w punkcie drugim oddalił skargę kasacyjną w pozostałej części.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie wyroku sprowadza się do przytoczenia przepisów prawa, tj. art. 250 w zw. z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Podniósł, iż zgodnie z § 15 cyt. rozporządzenia wynika, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stwierdził, że Sąd I instancji nie wskazał sposobu, w jaki ustalił koszty na rzecz pełnomocnika z urzędu w kwocie 240 zł (plus VAT). Sprawa dotyczy należności pieniężnej. Strona wskazała wartość przedmiotu sprawy na kwotę 43.019 zł, od której pobrano wpis sądowy. Rozdział 3, o którym mowa w § 15 pkt 1 cyt. rozporządzenia, określa stawki minimalne z uwzględnieniem wartości przedmiotu sprawy (§ 6), zaś rozdział 4 stawki minimalne "w innych sprawach". Brak wskazania, którą z wymienionych podstaw zasądzenia kosztów postępowania uwzględnia Sąd I instancji i dlaczego, uniemożliwia zbadanie poprawności zasądzonej kwoty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity).Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 250 ww. ustawy wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Natomiast zgodnie z § 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z dnia 3 października 2002 r. nr 163 poz. 1349 ze zm.) zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Pkt 2 ww. rozporządzenia stanowi, że podstawą zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W niniejszej sprawie miał natomiast zastosowanie § 14 ust 2 pkt 1a ww. rozporządzenia, który stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6.
Zgodnie z § 14 ust 2 pkt 2a ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł,
Ponieważ wartość przedmiotu sprawy wynosi 43019 zł w będzie miał zastosowanie § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia który stanowi, iż stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł - wynosi 2400 zł.
W związku z powyższym Sąd postanowił zasądzić koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej i drugiej instancji obejmujący wynagrodzenie wg ww. stawki.