Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 7 lipca 2014 r. wniósł skargę na opisane w komparycji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Skarga podlega odrzuceniu, a to z uwagi na jej niedopuszczalność.
Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Dalsze zapisy (art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 4 ww. ustawy) wskazują, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Z przepisem tym koresponduje zapis art. 52 p.p.s.a., stanowi on, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. (§ 1).
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na akt podlegający zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji. Nie wykorzystał zatem właściwego dla danego aktu administracyjnego trybu, co skutkować musiało odrzuceniem skargi jako wniesionej z naruszeniem art. 52 § 1 – § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art.54 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz.1015, dalej "u.p.e.a."), zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora. Dyrektor Izby Skarbowej jako organ nadzoru nad postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym przez naczelnika urzędu skarbowego jest właściwy do rozpatrzenia skargi na czynności egzekucyjne dokonane przez nadzorowany organ. Natomiast zgodnie z § 5 cyt. przepisu w sprawie skargi organ nadzoru wydaje postanowienie. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie, które wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia do organu odwoławczego nad organem nadzoru, który wydał postanowienie, za pośrednictwem organu nadzoru.
Jak wynika z akt administracyjnych skarżący nie skorzystał z tego trybu. Pomimo zawartego w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie prawidłowego pouczenia o możliwości zażalenia do Ministra Finansów skarżący wniósł przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przed wyczerpaniem przysługujących mu środków zaskarżenia.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Skarga złożona przez skarżącego jest przedwczesna, albowiem od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej przysługuje zażalenie do właściwego organu drugiej instancji – Ministra Finansów, a które nie zostało wniesione. Brak zachowania procedury powoduje uznanie wniesionej skargi za skargę przedwczesną i w efekcie jej odrzucenie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a.