Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy A. D., dalej: "skarżąca", wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wniosku podniosła zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż jest wdową, mieszka sama, użytkuje 40 m2 w domu o powierzchni 100 m2, nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni oświadczyła, iż uzyskuje miesięczny dochód w wysokości [...] zł brutto z tytułu świadczenia emerytalnego wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym. Opisała swoje miesięczne wydatki wskazując, że [...] zł wydaje na leki, [...] zł kosztuje ją opłacenie energii elektrycznej, [...] zł to koszt telefonu oraz wydaje [...] zł miesięcznie z tytuły opłaty za korzystanie z gazu. Po opłaceniu powyższych kosztów, pozostaje jej miesięcznie około [...] zł na wyżywienie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a, właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 § 2 i § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w zakresie częściowym - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że zasadą jest, iż każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość kosztów sądowych jak i stan faktyczny sprawy zasadne jest przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie.
Z akt sprawy wynika, iż źródłem utrzymania skarżącej jest świadczenie emerytalne oraz dodatek pielęgnacyjny w łącznej kwocie [...] zł brutto. Po opłaceniu kosztów utrzymania mieszkania skarżącej pozostaje [...] zł na wyżywienie. Powyższe wskazuje, iż sytuacja finansowa wnioskodawcy uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Wskazać bowiem należy, iż skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.