Uzasadnienie
Wezwaniem z dnia 19 lutego 2016 r. pełnomocnik P. G. (dalej jako: "Skarżący") został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotowe wezwanie zostało prawidłowo doręczone dnia 26 lutego 2016 r. (k. 30 akt sądowych).
W piśmie przesłanym do Sądu dnia 11 marca 2016 r. (koperta – k. 29 akt sądowych) pełnomocnik Skarżącego określił wartość przedmiotu zaskarżenia, a ponadto – w związku z uchybieniem terminu do uzupełnienia przedmiotowego braku formalnego skargi – wniósł wniosek o przywrócenie terminu.
Do wniosku dołączono zwolnienie lekarskie wystawione na imię i nazwisko pełnomocnika Skarżącego. Zwolnienie podpisane przez lekarza medycyny S. W. obejmuje okres od dnia 25 lutego do dnia 10 marca 2016 r. (k. 27 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Przekładając powyższą regulację na stan faktyczny niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż pełnomocnik Skarżącego uczynił zadość wszelkim formalnych obwarowaniom jakie muszą zostać spełnione by mogło dojść do przywrócenia terminu. W szczególności, pismem z dnia 11 marca 2016 r., podano wartość przedmiotu zaskarżenia, a więc usunięto brak formalny skargi.
Istotą niniejszego postępowania wpadkowego w zakresie przywrócenia terminu jest więc kwestia tego czy pełnomocnik Skarżącego uprawdopodobnił w stopniu wystarczającym okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a).
Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono zwolnienie lekarskie obejmujące okres od dnia 25 lutego do dnia 10 marca 2016 r. (k. 27 akt sądowych), przy czym Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczone zostało dnia 26 lutego 2016 r., a więc już w okresie choroby. Zgodnie z danymi zawartymi w zwolnieniu ostatnim dniem choroby był 10 marca 2016 r. Już dnia następnego pełnomocnik Skarżącego przesłał do Sądu odpowiedź na Wezwanie. Fakt starannego działania pełnomocnika, a ponadto ugruntowane stanowisko doktryny i judykatury, zgodnie z którym odpowiednio udokumentowana choroba jest okolicznością odejmującą winę w uchybieniu terminu, przesądzają o zasadności wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 896/14).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi za uzasadniony, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.