Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...].11.2010r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie z [...] czerwca 2010r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela (Zakładu Ubezpieczeń Społecznych) do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]. Postanowienie wydano na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r Nr 98, poz.1071 ze zm.), dalej: k.p.a. W jego uzasadnieniu Prezes ZUS podał, że w treści zaskarżonego zażaleniem postanowienia zawarte zostało pouczenie o niedopuszczalności zażalenia w związku z brzmieniem art. 83c ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), dalej; u.s.u.s. Mimo to dłużnik złożył zażalenie na stanowisko wierzyciela, w którym podniósł zarzuty nieprawidłowego – jego zdaniem – określenia w tytułach wykonawczych osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku, braku doręczenia wezwań do zapłaty, nieprawidłowego naliczenia odsetek oraz przedawnienia zobowiązań wymienionych w tytułach wykonawczych. Jednak w badanym stanie prawnym zażalenie jest niedopuszczalne, dlatego też organ nie może rozważać merytorycznej poprawności zaskarżonego postanowienia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zmianę poprzez uwzględnienie jego wniosków i umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skargi M. T. w zasadzie nie przytacza argumentów przeciwko postanowieniu z [...].11.2010r., lecz kwestionuje prawidłowość prowadzenia przeciwko niemu egzekucji i w dalszym ciągu zwalcza merytorycznie stanowisko wierzyciela zawarte w postanowieniu z [...] czerwca 2010r. nr [...]. Na poparcie swego stanowiska powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.05.2008r. IIFSK 456/2007, w którym sąd ten stwierdził, że: "Prawo do kontroli prawidłowości niezaskarżalnego odrębnie postanowienia ZUS daje zobowiązanemu dopiero na etapie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi."
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei zgodnie z treścią art. 135 sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Badając skargę z tego punktu widzenia należy stwierdzić, ze nie jest ona zasadna.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że art. 83c ust. 2 u.s.u.s. wskazuje jednoznacznie, że od wydanych w tracie postępowania egzekucyjnego od postanowień Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje. Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 6 kwietnia 2006r. (sygn. akt II FSK 474/20050), w którym sąd ten wskazał, że wyłączenie trybu zaskarżenia zażaleniem wydanego w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowienia ZUS w sprawie stanowiska wierzyciela, zawarte w art. 83c ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dotyczy każdego postępowania egzekucyjnego niezależnie od tego, który organ egzekucyjny postępowanie to prowadzi. Dlatego też słusznie organ uznał zażalenie na postanowienie ZUS w przedmiocie stanowiska wierzyciela, na podstawie art. 134 w w zw. z art. 144 k.p.a. za niedopuszczalne.
W dalszej kolejności należy wyjaśnić skarżącemu, iż przedmiotem skargi, a zatem i oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, jest tylko i wyłącznie postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia, nie może zaś nim być ocena zasadności postanowienia tym niedopuszczalnym zażaleniem objętego, a tym bardziej kwestie związane z dopuszczalnością prowadzenia egzekucji w ogóle oraz ewentualnego przedawnienia zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi. Wbrew twierdzeniom skarżącego prawa, a nawet obowiązku przeprowadzenia takiej kontroli z urzędu przez wojewódzki sąd administracyjny w trakcie rozpoznawania skargi na postanowienie o niedopuszczalności zażalenia nie można wywieść z cytowanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.05.2008r. IIFSK 456/2007. Możliwość taką NSA widzi, na podstawie art. 135 p.p.s.a., ale w przypadku zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego postanowienia wydanego przez organ odwoławczy na skutek rozpoznania zażalenia od postanowienia wydanego przez organ egzekucyjny, a nie, jak w niniejszej sprawie poprzez skarżenie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia.
Treść art. 135 k.p.a. nie daje podstaw do kontroli zasadności postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, ani tym bardziej innych aktów merytorycznych wydawanych w prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu egzekucyjnym, albowiem w kontekście przedmiotu niniejszej sprawy nie mieszczą się one w sprecyzowanej w tym przepisie definicji "granic danej sprawy". Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem formalnym, bo stwierdzając niedopuszczalność zażalenia, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Ocena zgodności z prawem omawianego rozstrzygnięcia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania, stąd podnoszone w skardze kwestie dotyczące istoty sprawy na tym etapie postępowania nie mogą być brane pod uwagę. Z kolei prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 134 k.p.a. i art. 83c ust. 2 u.s.u.s., nie sposób zakwestionować.
Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.