Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy J.P. (dalej: "skarżący" lub "strona") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku i nie osiąga żadnego dochodu. Skarżący mieszka z synem w jego mieszkaniu, ale nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego. Skarżący oświadczył, że zna dochodów syna i nie wie czy posiada on majątek.
W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z 30 października 2012 r. wezwano go do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów.
W odpowiedzi skarżący nadesłał pismo z [...] listopada 2012 r., w którym wskazał, iż utrzymuje się z prac dorywczych (grabienie liści, zamiatanie posesji – 10 zł), a od czasu do czasu otrzymuje pomoc finansową od znajomych (maksymalnie 50 zł – w formie pożyczki). Wyjaśnił, iż mieszka w mieszkaniu syna, jednakże nie prowadzi wraz z nim gospodarstwa domowego. Wnioskodawca podał również jaka jest wysokość jego wydatków związanych z wyżywieniem – 250 zł miesięcznie. Ponadto wydaje około 15 zł miesięcznie na środki toaletowe. Skarżący nie otrzymuje żadnej pomocy z organizacji społecznych, nie posiada żadnych oszczędności, kont bankowych oraz nie składa zeznań podatkowych, ponieważ nie uzyskuje żadnych dochodów. Powtórzył, że nie wie w jakiej sytuacji finansowej znajduje się jego syn. Do pisma załączył zaświadczenie po demontażu pojazdu oraz oświadczył, że jedyny dochód, który może udokumentować to dochód z tytułu złomowania samochodu w wysokości 1500 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a", Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Sąd może natomiast zwolnić osobę fizyczną z części kosztów postępowania, jeśli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a).
Skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności oraz złożone oświadczenia należy uznać, iż sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (w całości). Skarżący oświadczył, że utrzymuje się z dochodów pochodzących z prac dorywczych oraz niewielkich pożyczek od znajomych nieprzekraczających jednorazowo 50 złotych. Wskazany dochód, pochodzący z prac dorywczych i pomocy osób trzecich, po uwzględnieniu kosztów związanych z koniecznym utrzymaniem (250 zł wyżywienie, 15 zł środki czystości) pozwala wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącego. Skarżący nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości ani przedmiotów wartościowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.