Uzasadnienie
W dniu 1 lutego 2011 r. A. P. reprezentowany przez pełnomocnika adw. A. G. – Z. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą nieodwracalne skutki dla egzystencji skarżącego. Podkreślił, że A. P. został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym, nie uzyskuje on z tego tytułu jakichkolwiek dochodów. Ze względu na zły stan zdrowia skarżący nie jest w stanie podjąć innej pracy zarobkowej. Na tej podstawie, zdaniem pełnomocnika strony, należy wskazać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie szkody majątkowej oraz nieodwracalne skutki w zakresie pozbawienia strony skarżącej środków finansowych potrzebnych do egzystencji na minimalnym poziomie, co może mieć bezpośredni wpływ na stan zdrowia skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004 r. Sygn. akt GZ 138/04).
Przede wszystkim należy podnieść, że przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi i wiąże się to z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy.
W niniejszej sprawie niewątpliwie należy przyjąć, że ewentualne wykonanie decyzji spowodowałoby dla skarżącego zaistnienie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody majątkowej. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, która zobowiązuje stronę skarżącą do wpłaty ww. kwoty wraz odsetkami na rachunek bankowy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącego trudna sytuacja majątkowa potwierdzona w postanowieniu z dnia 13 października 2010 r. o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym uzasadnia obawę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak też trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie grożąca skarżącemu egzekucja kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania będzie stanowiła dla niego bardzo dużą dolegliwość w postaci pozbawienia środków finansowych potrzebnych do egzystencji na minimalnym poziomie, co może mieć bezpośredni wpływ na stan zdrowia skarżącego.
W konsekwencji wniosek skarżącego należało uznać za uzasadniony.
Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia