Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzającego umocowanie do sporządzenia i wniesienia skargi.
Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 sierpnia 2008 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru).
Pismem procesowym z dnia 28 sierpnia 2008 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość określonym wymaganiom formalnym.
W świetle zaś art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Dlatego też do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo oraz dokument potwierdzający jego umocowanie do działania w imieniu danego podmiotu.
Natomiast stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy sąd administracyjny wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Reasumując przedstawione okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie mimo prawidłowego wezwania strony skarżącej o uzupełnienie braków formalnych w postaci złożenia dokumentu pełnomocnictwa, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego (art. 49 § 1), stwierdzone uchybienia formalne nie zostały usunięte w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania.
Wskazać należy, że określony w wyżej cytowanym przepisie termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, nie może być przedłużony ani skrócony. Natomiast w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu na ogólnych zasadach tj. jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło nie z jego winy (art. 86-89).
Reasumując zatem powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 46 § 1 i 3 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.