Uzasadnienie
Pismem z... sierpnia 2010 r. S. T. (zwany dalej: skarżącym) wniósł skargę na orzeczenie Głównej komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z... czerwca 2010 r.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonego orzeczenia – zarządzenia Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z... czerwca 2010 r. nr...
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż powyższym zarządzeniem wpisano skarżącego do rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych, co pozostaje w sprzeczności z art. 169 ustawy z 17.12.2004 r., o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz.U. z 2005 r., Nr 14, poz. 114), zgodnie z którym wniesienie skargi wstrzymuje wykonanie orzeczenia.
Ponadto, w ocenie skarżącego, wykonanie zaskarżonego aktu doprowadzi do powstania szkody i uniemożliwi przywrócenie stanu pierwotnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zaznaczyć należy, iż zawarty w skardze wniosek nie został uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Skarżący nie sformułował żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem poza stwierdzeniem, że zarządzenie wpisania go do rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą pozostaje w sprzeczności z art. 169 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż skoro skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody dla siebie samego, nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby taką szkodę. Skarżący nie uzasadnił również w jaki sposób wykonanie przedmiotowego orzeczenia mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co miałoby uniemożliwić przywrócenie stanu pierwotnego.
Biorąc pod uwagę powyższe i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji