Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 października 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącej adw. M. O. W. Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2017 r. pełnomocnik Skarżącej wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż koszty te nie zostały opłacone przez Skarżącą, ani w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r. wydanym pod niniejszą sygnaturą uchylił zaskarżoną decyzję z 23 czerwca 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z 10 lutego 2016 r.
Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W związku z tym, że sprawa została wszczęta skargą z 1 lipca 2016 r. i zakończona wyrokiem Sądu z 12 czerwca 2017 r., w sprawie zastosowanie znalazły przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), zgodnie bowiem z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016, poz. 1714) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Stosownie do treści § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
Zgodnie z § 4 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi 480 zł.
W niniejszej sprawie wyznaczony adwokat, w dniu 22 maja 2017 r. przeglądała w czytelni akt WSA w Warszawie akta sprawy o sygn. V SA/Wa 2218/16, a w dniu 12 czerwca 2017 r. stawiła się na rozprawę przed tut. Sądem.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że podejmowane czynności były niezbędne aby sprawie nadać bieg. Aktywność pełnomocnika w wypełnianiu obowiązków w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie przekraczała granic zwykłej staranności wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika.
W świetle powyższego, przyjąć trzeba, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zasądzenia opłaty maksymalnej tytułem wynagrodzenia, która w niniejszej sprawie wynosi 480 zł. Pełnomocnik nie wskazała żadnych szczególnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy w toku postępowania przed Sądem I instancji. W świetle powyższego za zasadne uznać należy przyznanie wynagrodzenia w kwocie 240 zł. Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.