Uzasadnienie
Strona postępowania – R. W. w dniu [...] czerwca 2011 r. wprowadziła na obszar celny Unii Europejskiej, dokonując odprawy celnej czasowej w ruchu turystycznym w Urzędzie Celnym w Niemczech, samochód marki Subaru Forester, VIN [...], zaś w dniu [...] sierpnia 2011 r. złożyła w Urzędzie Celnym w P. wniosek o uregulowanie sytuacji prawnej tego pojazdu i zwolnienie go z należności celnych i podatkowych w ramach tzw "mienia przesiedlenia".
Naczelnik Urzędu Celnego w P. w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję Nr [...], którą odmówił uznania za wolny od cła w ramach mienia przesiedlenia towaru w postaci samochodu marki Subaru Forester, VIN [...]; stwierdził powstanie w dniu [...] sierpnia 2011 r. z mocy prawa na podstawie art. 204 ust. 1 pkt a Wspólnotowego Kodeksu Celnego długu celnego w przywozie wobec tego samochodu i określił kwotę wynikająca z długu celnego. Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. wymierzył także odsetki wyrównawcze, w trybie art. 519 ust. 1 RWKC, za okres od dnia objęcia pojazdu procedurą odprawy czasowej do dnia zgłoszenia go do procedury dopuszczenia do obrotu.
Po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania R. W. z dnia 10 lutego 2013 r. od decyzji organu I instancji, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją, nr [...], z dnia [...] sierpnia 2013 r.:
- ▪ uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wymiaru odsetek wyrównawczych,
- ▪ zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji, podzielając stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w P., wskazał, iż jak wynika z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego faktycznie Strona dokonała przesiedlenia, kończąc swój stały pobyt w USA, w lipcu 2010 r. Pomimo wezwania przez organ R. W. nie złożyła żadnych dokumentów na potwierdzenie, iż w USA zamieszkiwała na stałe do czerwca 2011 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2013 r. R.W. wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu powtórzyła, iż w Polsce nieprzerwanie przebywa od kwietnia 2011 r. i spełniła wszystkie warunki do uznania przedmiotowego samochodu za mienie przesiedleńcze.
W odpowiedzi z dnia 30 września 2013 r. na skargę Strony Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z mocy art. 134 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2013 r. w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie przywołanych przepisów, Sąd uznał, iż orzeczenie to jest nieprawidłowe ze względów proceduralnych, a wobec tego skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu, jednakże z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Sąd wskazuje, iż rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji w zakresie, w którym uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wymiaru odsetek wyrównawczych - nie zawiera rozstrzygnięcia, czy w uchylonej części organ orzeka co do istoty sprawy czy też umarza postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie.
Natomiast część orzeczenia w zakresie utrzymującym w mocy zaskarżoną decyzję pozostaje w sprzeczności z częścią o jej częściowym uchyleniu.
W konsekwencji zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 138 § 1 kpa wprost stanowi, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
- 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
- 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości.
Zgodnie z ugruntowanym i jednolitym poglądem orzecznictwa i piśmiennictwa przepis art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie (tak też Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art.138 Kodeksu postępowania administracyjnego, Stan prawny na datę zaskarżonej decyzji).
W ocenie Sądu podniesione naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść zaskarżonego rozstrzygnięcia jest bowiem niejednoznaczna i wewnętrznie sprzeczna.
Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien uwzględnić wskazane stanowisko Sądu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.