Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z... sierpnia 2011 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora... Oddziału Regionalnego Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa w... z... lipca 2011 r., mocą której stwierdzona została nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z... grudnia 2009 r. w sprawie przyznania W. B. płatności z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
W dniu... maja 2009 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w L. W. B. złożył wniosek o płatność na rok 2009 dotyczący UPO i JPO. Wniosek dotyczył:
- - działek ewidencyjnych o numerach:... znajdujących się w obrębie ewidencyjnym..., na terenie gminy..., powiat..., województwo...,
- - działek ewidencyjnych o numerach:... znajdujących się w obrębie ewidencyjnym..., na terenie gminy..., powiat..., województwo...,
- - działek ewidencyjnych o numerach:... znajdujących się w obrębie ewidencyjnym N.W...., na terenie gminy..., powiat..., województwo....
Decyzją z... grudnia 2009 r. Kierownik biura Powiatowego ARiMR w L. przyznał skarżącemu płatności na rok 2009 w wysokości... zł w tym:
- - jednolita płatność obszarowa w wysokości... zł,
- - uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości... zł.
Po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Dyrektor... Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu... lipca 2011 r. wydał decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z... grudnia 2009 r.
Od decyzji tej W. B. złożył odwołanie, w którym zakwestionował prawidłowość przyjęcia wskazanej w decyzji podstawy nieważności.
Prezes ARiMR decyzją z... sierpnia 2011 r. nr... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prezes uznał za prawidłowy stan faktyczny ustalony w sprawie i przyjął, że organ I instancji trafnie przyjął też, że wydając decyzję z... listopada 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego rażąco naruszył prawo a więc, że istnieje podstawa stwierdzenia nieważności w postaci art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Prezes uznał, że rażąco naruszone zostały przepisy procedury w postaci art. 6, 7, 75 § 1, i 77 kpa, które polegały na braku uwzględnienia całości materiału dowodowego tj. braku uwzględnienia środka dowodowego w postaci ortofotomapy. Ortofotomapa zgodnie z przepisami wspólnotowymi, w tym przepisami rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. oraz rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. powinna być stosowana w toku kontroli administracyjnej wniosków o płatności, tymczasem pominięcie zawartych w niej danych doprowadziło do przyznania płatności w nieprawidłowej wysokości.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. przyznał bowiem płatności bezpośrednie nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności poszczególnych działkach ewidencyjnych zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit.c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 795/2004, na co organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Od decyzji tej W. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że powierzchnia rzeczywista działek była wyższa od tej którą wskazał do rozliczenia jak i tej zawartej w PEG, dodatkowo wskazał, że było ona także wyższa od tej podanej przez ARiMR. W uzasadnieniu skargi podał, że Kierownik Biura Powiatowego w L. wydając decyzję z 1 grudnia 2009 r. miał ortofotomapę przedmiotowych działek i dysponował nią. Jeśli więc istotnie doszło do błędnego ustalenia powierzchni jednej z działek i to tylko w odniesieniu do niewielkiej powierzchni to brak jest podstaw ażeby w trybie postępowania nadzwyczajnego korygować taki błąd. Jest to bowiem błąd w ustaleniach faktycznych co powoduje, że pewne zawyżenie kwoty płatności, nie może być uznane za wynik rażącego naruszenia prawa przez organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga jest uzasadniona a jej zarzuty są trafne.
Z treści decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia... grudnia 2009 r. wynika, że orzekając o przyznaniu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego miał on na uwadze dane zawarte w ortofotomapie, mimo, że w decyzji określenie to wprost nie zostało użyte. Jest jednak bezsporne, że podstawą stwierdzenia powierzchni działek rolnych, były dane ustalone w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006. Jak wyjaśniono we wspomnianej decyzji ustalenia dotyczącego powierzchni działek rolnych dokonano w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne, których dotyczy wniosek o płatność.
Zdaniem Sądu jeśli więc doszło do być może błędnej interpretacji danych informatycznych, co zostało ujawnione w późniejszym czasie, to brak jest podstaw ażeby błąd ten, który miał wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do wielkości powierzchni i wysokości płatności traktować jako rażące naruszenie prawa. Można okoliczność taką uznać za naruszenie prawa ale zwykłe, które nie może prowadzić do wzruszenia ostatecznej decyzji. W zaskarżonej decyzji stwierdzono, że naruszenie prawa materialnego (poprzez przyznanie nieprawidłowej dopłaty), było w ocenie organów wynikiem naruszenia przepisów proceduralnych stanowiących o gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego. WSA nie podziela tego poglądu co wyjaśniono już wyżej ponieważ w istocie ewentualny błąd powstał w wyniku nieprawidłowego odczytania (interpretacji) ortofotomapy.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że wydając decyzje stwierdzające nieważność decyzji z... grudnia 2009 r. w oparciu o treść art. 156 § 2 kpa, organy naruszyły wspomniany przepis, co musiało skutkować uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Ponadto stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji odnosząc się do argumentów odwołania skwitowano je w sposób zbyt lakoniczny, co nie może zostać uznane za prawidłowe.
Mając na względzie powyższe okoliczności i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.