Uzasadnienie
Pismem z... sierpnia 2010 r. K. U. (zwany dalej: skarżącym) wniósł skargę na rozstrzygnięcia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Z uwagi na nieokreślenie przedmiotu zaskarżenia, zarządzeniem z... września 2010 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji; postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie z... października 2010 r. stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie skarżący jako przedmiot zaskarżenia wskazał decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr... z... listopada 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Stosownie do art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie skarżący wnosząc skargę na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z... listopada 2009 r. zaskarżył rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji postępowania administracyjnego, które opatrzone było prawidłowym pouczeniem o możliwości wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Tym samym zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest rozstrzygnięciem, od którego nie przysługiwał środek zaskarżenia, zatem nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze skargę złożoną na decyzję z... listopada 2009 r. – decyzję wydaną w I instancji - należało uznać jako niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu.
W tej sytuacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.