Uzasadnienie
Wraz ze złożoną skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju z [...] czerwca 2016r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z [...] lutego 2016r. nr [...], w przedmiocie odmowy odroczenia terminu spłaty należności (określonej w decyzji Zarządu Województwa [...] nr [...] z [...] marca 2013r. w przedmiocie określenia kwoty środków w wysokości 158.177,72 zł wydatkowanych z naruszeniem procedur), strona skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i ją poprzedzającej decyzji.
Autor wniosku podniósł, że konieczność jednorazowego zwrotu kwoty 158.177,72 zł oznaczać będzie, z uwagi na sytuację finansową Stowarzyszenia, konieczność jego likwidacji, jak również niezaspokojenie wszystkich, tak publicznych, jak i prywatnych wierzycieli oraz likwidację ponad 100 miejsc pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z treści art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wynika, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się bowiem do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295 – 296). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (postanowień) unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy więc tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1534/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd zwraca uwagę, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.
Sąd wskazuje w związku z tym, że wydając zaskarżoną decyzję oraz ją poprzedzającą organ dokonał jedynie oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki umożliwiające odroczenie terminu spłaty na okres 3 lat i rozłożenie na raty należności określonej decyzją Zarządu Województwa [...] z [...] marca 2013r. W drodze decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z [...] lutego 2016r. oraz decyzji Ministra Rozwoju [...] czerwca 2016r. nie zostały natomiast nałożone na stronę skarżącą żadne obowiązki, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Decyzje te nie noszą zatem znamion wykonalności, nie ma więc możliwości wstrzymania ich wykonania. W konsekwencji, wniosek Stowarzyszenia o wstrzymanie wykonania decyzji nie może być uwzględniony.
Mając na uwadze ww. okoliczności, orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.