Uzasadnienie
Skarżąca Spółka w skardze na wskazaną decyzję zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych. Wobec niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu PPPr stronę skarżącą wezwano do uzupełnienia tego braku, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania.
Strona nie uzupełniła tego braku formalnego wniosku, pomimo doręczenia jej stosownego wezwania w dniu 13 marca 2017 r.
Zarządzeniem z 6 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek Spółki bez rozpoznania, w uzasadnieniu stwierdzając, że wobec nieuzupełnienia przez Skarżącą w zakreślonym terminie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") należy właśnie takie rozstrzygnięcie wydać.
We wniesionym sprzeciwie od powyższego postanowienia strona skarżąca wniosła o jego zmianę i przyznanie prawa pomocy, argumentując, że brak formalny został przez nią uzupełniony i brak jest podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.
Sąd nie stwierdza podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia, albowiem wbrew twierdzeniom strony skarżącej, do akt sprawy nie wpłynęło uzupełnienie braku formalnego w postaci formularza PPPr wniosku o przyznanie prawa pomocy. Formularz ten nie został nadesłany przez Stronę ani w związku z wezwaniem odebranym 13 marca 2017 r., a ni przy wniesionym w sprzeciwie. Natomiast na mocy art. 257 p.p.s.a. ten brak formalny, jak zauważył referendarz w swoim zarządzeniu, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku.
Wobec wszystkich powyższych okoliczności Sąd nie stwierdza podstaw do zmiany zarządzenia referendarza sądowego, o czym orzekł na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.