Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011r., którym uchylono postanowienie w sprawie odmowy uznania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, wydane przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga złożona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem pochodzi od podmiotu nie posiadającego legitymacji do jej wniesienia.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. wydał postanowienie w pierwszej instancji odmawiające uznania zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Zatem skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot, niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi.
W związku z powyższym legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego (np. w odniesieniu do postanowień), kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005r., s. 212 i nast.).
W piśmiennictwie prawniczym i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że organ powołany do wydania decyzji (postanowienia) w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i, co za tym idzie – nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu. (por. wyrok II GSK 263/09 z dnia 6 stycznia 2010r., z dnia 2 marca 2006r. sygn. akt II GSK 387/05, z dnia 13 maja 2010r. sygn. akt II FSK 773/10).
Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę również podziela zaprezentowane powyżej poglądy, iż stroną postępowania sądowoadministracyjnego, nie może być organ, który w rozpatrywanej przez sąd sprawie był powołany do wydania decyzji administracyjnej. Nie można bowiem w tej sprawie występować najpierw jako organ, a potem jako strona w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Reasumując stwierdzić należy, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. występował w postępowaniu administracyjnym w charakterze organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w I instancji. Działał zatem w granicach i na mocy przyznanych mu kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może być organ, który orzekał w sprawie w I instancji. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej strony uprawnienia strony, która rozstrzygnięcie kwestionuje.
Na marginesie już tylko wskazać należy na stanowisko wyrażone w postanowieniu z 28 grudnia 2010 r. o sygn. akt II FSK 2404/10, w którym Naczelny Sąd Administracyjny – ustosunkowując się do zarzutu skargi kasacyjnej, iż ustalenie co do braku legitymacji skarżącego do wniesienia skargi jest rezultatem badania jego interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a, w związku z czym sąd administracyjny powinien wydać wyrok oddalający skargę, a nie postanowienie o odrzuceniu skargi – wskazał, że postanowienie odrzucające skargę jest dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, co ma miejsce w sytuacji, gdy skarga została złożona przez organ, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarga w niniejszej sprawie wniesiona została przez podmiot niemający legitymacji do jej złożenia, wobec czego jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia.