Uzasadnienie
W. K. wniósł za pośrednictwem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał się uwzględnienia jego postulatu zwolnienia z opłat abonamentowych, z uwagi na trudną sytuację materialną.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o odrzucenie skargi, argumentując, że nie posiada ona kompetencji do zwolnienia z ponoszenia opłat abonamentowych, a wniosek skarżącego o umorzenie opłat został w całości uwzględniony.
Wobec braku jednoznacznego wskazania przez skarżącego aktu, przeciwko któremu skierowana została skarga, WSA w Warszawie wezwał go do sprecyzowania skargi w tym zakresie, pod rygorem jej odrzucenia.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę, wskazując na błędne zrozumienie istoty sprawy. Nie wskazał jednak aktu, jaki był przedmiotem skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:
Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Na mocy art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać:
- 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
- 2) oznaczenie rodzaju pisma;
- 3) osnowę wniosku lub oświadczenia;
- 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
- 5) wymienienie załączników.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania.
Skarżący został zarządzeniem Sądu wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci wskazania numeru i daty wydania zaskarżonego aktu, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie złożył oświadczenie o cofnięciu skargi, nie sprecyzował jej jednak w żądanym zakresie.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi postępowania sądowe ulega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Podkreślić jednak trzeba, że umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje zaś w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (np. brakiem określenia przedmiotu zaskarżenia). Skarga dotknięta takimi brakami podlega odrzuceniu i nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego taką skargą.
Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie zasadne jest odrzucenie skargi, a nie umorzenie postępowania.
W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a.