Uzasadnienie
Cudzoziemiec narodowości [...], B. T., od 2002 roku przebywa w Polsce wraz z najbliższą rodziną. Pobyt jego był legalny. W dniu 2 września 2005 r. wystąpił do Wojewody [...] z kolejnym wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego przez niego pozwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji, powołując art. 57 ust.1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r., podniósł, iż B. T. wbrew obowiązkowi nie podał we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony, iż był karany sądownie. Organ nie uwzględnił wyjaśnień cudzoziemca, iż został on ukarany przez Sąd Rejonowy w P. w wyroku z [...] maja 2005 r. [...] grzywną w kwocie 600 zł za wykroczenie drogowe. Grzywnę zapłacił w całości a nie zaznaczenie we wniosku, że był karany wynikało z jego nieświadomości, iż zapytanie może dotyczyć tak niewielkiego wykroczenia.
Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu Prezes Urzędu wskazał, iż cudzoziemiec był świadomy zatajania prawdy a nadto podniósł, iż decyzja o odmowie lub udzieleniu zgody na zamieszkanie na czas oznaczony nie ma charakteru uznaniowego co wyklucza dokonywanie przez organy oceny przyczyn i stopnia zatajenia prawdy czy wagi naruszenia prawa będącego podstawą ukarania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 sierpnia 2006 r., sygn. V SA/Wa 952/06, oddalił skargę cudzoziemca na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2006 r. podzielając stanowisko organów obu instancji.
Rozpoznający sprawę na skutek wniesioną przez stronę skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 marca 2008 r. sygn. U OSK 125/07, uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...].
W uzasadnieniu wyroku NSA wytknął organom oraz WSA błąd polegający na zastosowaniu art. 57 ust 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach podczas gdy, w brzmieniu wówczas obowiązującym, okoliczności związane z zatajeniem karania sądowego winny być oceniane w świetle art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach.
Przede wszystkim jednak Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie można uznać, że ukaranie grzywną za kolizję drogową było wykroczeniem pozostającym w ścisłym związku z postępowaniem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Według NSA art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach dotyczy tylko informacji mających znaczenie w sprawie i mogących stanowić samodzielną podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł także, iż w konkretnej sytuacji rodzinnej cudzoziemca odmowa udzielenia mu zgody na zamieszkanie na czas oznaczony narusza art. 18 Konstytucji RP.
W wytycznych zawartych w uzasadnieniu swego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nakazał w toku ponownego rozpoznawania sprawy zastosowanie się do poczynionych w jego uzasadnieniu uwag i wydanie decyzji z uwzględnieniem obowiązujących w tym przedmiocie uregulowań prawnych.
Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który z mocy ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz niektórych innych ustaw(Dz.U.Nr 120, póz. 818) przejął kompetencje Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, po ponownym rozpoznaniu sprawy uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] i umorzył postępowanie l instancji.
W uzasadnieniu swej decyzji Szef Urzędu podniósł, iż cudzoziemiec po zaskarżeniu odmownej decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2006 r. występował z kolejnymi wnioskami o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ich następstwie uzyskiwał wnioskowaną zgodę Wojewody [...] - ostatnio na czas do [...] lutego 2009 r. W ocenie organu II instancji w sytuacji, gdy cudzoziemiec w wyniku innego postępowania uzyskał zezwolenie, którego udzielenie było przedmiotem niniejszego postępowania dalsze postępowanie w sprawie należało uznać za bezprzedmiotowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 stycznia 2009 r. cudzoziemiec zarzucił Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenie art. 7, 77, 107 i 138 § 1 pkt 2 kpa. Nie godząc się na umorzenie postępowania cudzoziemiec podnosił, iż zamierza wystąpić o wydanie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, do czego niezbędne jest wykazanie legalności i ciągłości pobytu przez co najmniej 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. W ocenie strony brak zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w okresie, którego dotyczyło umorzone postępowanie przerywa ten 5 letni okres.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosił o jej oddalenie odwołując się do poprzedniej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sądy administracyjne, w tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 07 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 08 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie.
Rozpatrując sprawę w oparciu o przytoczone kryteria Sąd stwierdza, iż skarga jest zasadna, chociaż z innych powodów niż w niej podniesione.
Przede wszystkim Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje na naruszenie przez organ art. 153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W sprawie niniejszej wiążącym orzeczeniem jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2008 r., sygn. II OSK 125/07, w którym NSA uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...].
Przekazując sprawę organowi II instancji do ponownego rozpoznania NSA w uzasadnieniu wyroku zawarł ocenę prawną i jednoznaczne wskazania co do dalszego postępowania. Sąd stanął na stanowisku, iż wykładnia przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach nie może prowadzić do konkluzji, według której złożenie
Sygn. akt V SA/Wa 236/09 wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet nie mające żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w tej sprawie będzie stanowiło samodzielną i jedyną przesłankę do odmowy udzielenia tego zezwolenia. Takie rozumienie przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach naruszałoby konstytucyjną zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zdaniem NSA w tej sprawie organy odmawiając cudzoziemcowi zgody na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony naruszyły także art. 18 Konstytucji wobec nie uwzględnienia jego sytuacji rodzinnej. Naczelny Sąd Administracyjny nakazał organowi zastosowanie się do powyższych uwag w toku ponownego rozpoznawania sprawy.
Jak wynika z akt administracyjnych i treści zaskarżonej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców całkowicie pominął w toku ponownego rozpoznawania sprawy wiążące go stanowisko NSA i wbrew wytycznym nie rozpoznał sprawy wszczętej wnioskiem cudzoziemca z dnia 2 września 2005 r. merytorycznie ale postępowanie wszczęte tym wnioskiem umorzył.
Stanowisko orzecznictwa i doktryny jest w takiej sytuacji jednoznaczne. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 ppsa w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (Komentarz, Zakamycze 2006, B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek - komentarz do art. 153 ppsa).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję podnosząc konieczność przeprowadzenia przez organ, w toku ponownego rozpoznawania sprawy, postępowania uwzględniającego ocenę prawną i wskazania wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 rnarca 2008 r.,sygn. II OSK 125/07.
Podstawę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowią art. 145 § 1 ust. 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.