Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2010 r. obywatel F. R. deklarujący narodowość c.– I. K. – zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskiem objęta została żona cudzoziemca małoletnie dziecko.
W decyzji z [...] maja 2011 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) odmówił nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu cudzoziemca wraz z żoną i dzieckiem z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...].
W dniu [...] sierpnia 2011 r. I. K. ponownie zwrócił się z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Jednocześnie cudzoziemiec złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] maja 2011 r. nr [...] orzekającej o wydaleniu wnioskodawcy z terytorium RP.
Decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...] Szef Urzędu odmówił wnioskowanego przez cudzoziemca wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu.
Wobec powyższego zainteresowany zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W dniu [...] września 2011 r. Szef Urzędu wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z [...] maja 2011 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że kolejny (drugi) wniosek cudzoziemca o nadanie statusu uchodźcy został złożony w celu opóźnienia/zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP, gdyż w porównaniu z pierwszym wnioiskiem nie zawierał żadnych nowych okoliczności. Ponadto wnioskodawca nie przedstawił żadnych nowych dowodów w sprawie, które nie zostały wcześniej zbadane. Następnie Szef Urzędu zaznaczył, iż zgodnie z treścią art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472) w przypadku osoby, która po raz kolejny złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Mając na uwadze powyższe organ podniósł, iż w przypadku cudzoziemca nie było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu.
Wobec powyższego I. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2011 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił m.in. naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: k.p.a. Cudzoziemiec wskazując na wymienione w art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP przesłanki wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu zauważył, iż wydalenie z terytorium RP pozbawi go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy oraz ochrony międzynarodowej w postaci statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej lub pobytu tolerowanego w przypadku przyznania mu jej w związku z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, który złożył w dniu [...] sierpnia 2011 r. Wyjaśnił, iż rozważania porównawcze organu, czy wniosek został oparty na tych samych podstawach, wymagają dokonania ustaleń w zakresie tożsamości każdego z elementów stanu faktycznego.
Sytuacja w kraju pochodzenia cechuje się bowiem zawsze określoną dynamiką, którą organ rozpatrujący ponowny wniosek jest zobowiązany zawsze ocenić pod kątem tego, czy informacje zebrane w poprzednim postępowaniu na temat sytuacji panującej w kraju ojczystym cudzoziemca nie stały się nieaktualne. Przywołana zmienność może być zresztą nieznana wnioskodawcy, który najczęściej ocenia swoją sytuację w sposób subiektywny, bez znajomości faktów, które nastąpiły po zdarzeniach mających stanowić podstawę do objęcia go – w jego ocenie – ochroną. W konsekwencji powołanie się przez organ w uzasadnieniu decyzji odnośnie tej kwestii wyłącznie na orzeczenie Rady do Spraw Uchodźców z 2009 r., podczas gdy jest dostępnych wiele nowych, aktualnych opracowań, które odzwierciedlają rzeczywistą sytuację w kraju pochodzenia, nie czyni zadość obowiązkom spoczywającym na organie.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej przez cudzoziemca decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
W myśl art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.
Wymienione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżący nie wykazał, aby zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu.
Analizując całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że Szef Urzędu dokonał oceny stanu faktycznego w sposób właściwy – m. in. konfrontując okoliczności przytaczane przez skarżącego w trakcie aktualnie prowadzonego postępowania z argumentacją podnoszoną na etapie rozpoznawania pierwszego wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Zasadne jest stwierdzenie, iż składając kolejny wniosek cudzoziemiec nie wskazał na żadne nowe istotne fakty czy okoliczności związane z prześladowaniem, bądź też ryzykiem doznania poważnej krzywdy w stosunku do wskazywanych w poprzednim postępowaniu, natomiast te na które się powołał, zostały już rozpatrzone przez organy orzekające podczas wcześniejszej procedury uchodźczej.
Należy wskazać, iż w obu postępowaniach skarżący wskazywał, iż przyczyną wyjazdu z kraju pochodzenia było niebezpieczeństwo i zagrożenie życia rodziny i jego samego związane z walką w obronie miejscowości w której mieszkał w [...] r. Organ orzekający w sprawie zasadnie uznał zatem, iż złożenie przez aplikanta kolejnego wniosku miało na celu jedynie opóźnienie, bądź też zakłócenie wykonania orzeczonej decyzji o wydaleniu.
Niezasadny jest ponadto zarzut naruszenia postanowień dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz. U. L 326 z 13.12.2005, str. 13). Stosownie do art. 32 ust. 3 dyrektywy kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po wycofaniu uprzedniego wniosku lub po podjęciu w sprawie tego wniosku ostatecznej decyzji, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm uznawania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców za uchodźców lub osoby, które z innych względów wymagają ochrony międzynarodowej, statusu tych osób oraz zakresu przyznawanej pomocy (Dz. U. L 304 z 30.9.2004, str. 12).
Szef Urzędu prawidłowo wskazał w powyższym kontekście w odpowiedzi na skargę, iż nie był zobligowany do ponownego zajęcia się sprawą cudzoziemca na zasadach ogólnych, gdyż wnioskodawca wszczynając kolejną procedurę nie powołał się na żadne nowe fakty czy też okoliczności, które nie istniałyby w momencie składania przez niego pierwszego wniosku uchodźczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7 oraz art. 77 k.p.a. Decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ skorzystał z opracowań własnych opartych na aktualnych raportach i międzynarodowych opracowaniach przedstawiających sytuację w Federacji Rosyjskiej.
Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póżn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.