Uzasadnienie
Skarżący – P. O. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] października 2014r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] sierpnia 2014r. nr [...], w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji nr [...] z [...] czerwca 2014 r. dotyczącej podatku akcyzowego za sierpień 2012r. w wysokości 33.324,00 zł.
Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, prezentując stanowisko, że podniesione zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne.
Pismem procesowym z 11 lutego 2015 r. profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że organ pierwszej instancji sprostował decyzję już po wniesieniu przez stronę odwołania. Co oznacza, że działał w tym zakresie jako organ nieuprawiony, gdyż korygował błędy stanowiące zarzuty odwołania.
W trakcie rozprawy w dniu 21 maja 2015r. strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę we wszystkich sprawach, które mają być rozpoznane przez Sąd w dniu 21 maja 2015r. tj. V SA/Wa 238/15, V SA/Wa 239/15, V SA/Wa 240/15, V SA/Wa 241/15, V SA/Wa 243/15, V SA/Wa 244/15.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skarżący może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd jest związany jej cofnięciem (art. 60 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi, uznać należało, iż oświadczenie to wiązało Sąd, bowiem z treści tego oświadczenia nie wynikało, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa, które stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Strona skarżąca cofając skargę uznała, że zbędne jest prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż taki sposób ochrony jego interesu prawnego nie jest już potrzebny, czemu dała wyraz w trakcie rozprawy przeprowadzonej w dniu 21 maja 2015r.
Strona skarżąca może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to ona rozporządza skargą i stąd też wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających Sądowi uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Stąd też wobec uiszczenia przez stronę skarżącą kwoty 100 złotych tytułem wpisu należało w punkcie 2 postanowienia orzec o jego zwrocie.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.