Uzasadnienie
Decyzjami z [...] i [...] stycznia 2011 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na B. G. dwie kary w kwocie 720 i 3900 zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach.
W dniu [...] lutego 2011 r. B.G. wystąpiła o umorzenie spornej należności z uwagi na trudną sytuację finansową.
Decyzją z [...] marca 2011 r. Prezydent m. st. W. umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm.) właściwy organ na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać ulg w spłacie jedynie tych należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6 ustawy o finansach publicznych. Przepis ten nie przewiduje więc możliwości przyznawania przedsiębiorcom pomocy w spłacie należności z tytułu kar za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy, będących środkami publicznymi, stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, których dotyczy art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych. Ze względu na brak podstaw prawnych do udzielenia wnioskowanej ulgi postępowanie w powyższej sprawie jest, w ocenie organu I instancji, bezprzedmiotowe.
Rozpoznając sprawę w następstwie odwołania B. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, iż "przedmiotowość" postępowania nie zostaje zniesiona przez zakres dopuszczalności zastosowania umorzenia postępowania w art. 64 ust. 2 ustawy o finansach publicznych. Nie wolno bowiem zapominać, że przepis art. 67 ustawy o finansach publicznych wyraźnie zastrzega, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). Wyraźnie więc możliwość stosowania ulg do dochodu m.st.
Warszawy okreśłonego w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych nie została w tej ustawie uregulowana i ta dyspozycja art. 67 określa co w tym zakresie należy zrobić. W takim stanie faktycznym i prawnym należało, w ocenie organu odwoławczego, uchylić kwestionowaną decyzję w całości i przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu dokonania ustalenia faktycznego sprawy i ustalenia przesłanek do możliwości zastosowania umorzenia należnych kwot.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Prokurator Rejonowy W. S. P. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 64 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych polegające na błędnym uznaniu, iż organ na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać określonych w art. 55 cyt. ustawy ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności pieniężnych w postaci kary za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogi.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Kontrola sądu administracyjnego polega na zbadaniu, czy organ administracji nie naruszył przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy o finansach publicznych właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6. Skarżący zasadnie wywiódł zatem, iż ograniczenia wprowadzone w art. 64 § 2 cyt. ustawy dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą dotyczą należności wymienionych w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych tj. dochodów pobranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Brak jest w konsekwencji podstawy prawnej do przyznawania skarżącej pomocy w spłacie należności z tytułu kar pieniężnych nałożonych na podstawie ustawy o drogach publicznych, które zostały przekazane do budżetu miasta stołecznego Warszawy. Organ I instancji słusznie ocenił, iż postępowanie z wniosku skarżącej, jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą, jest bezprzedmiotowe i umorzył postępowanie. Decyzja organu odwoławczego, nakazująca wydanie przez organ I instancji rozstrzygnięcia merytorycznego jest zatem rozstrzygnięciem wadliwym.
W związku z powyższym, uznając, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.