Uzasadnienie
W dniu 4 listopada 2011 r. D. M. złożył skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2011 r. wydaną w przedmiocie umorzenie postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny.
W skardze skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wydalenie go z terytorium Polski sprowadzi na niego bezpośrednie niebezpieczeństwo prześladowania i uwięzienia. Pismem z dnia 2 lutego 2012 r. wniosek skarżącego został potrzymany przez jego pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a zatem wydanie przedmiotowego postanowienia zależy od uznania Sądu.
Zaznaczyć przy tym należy, że obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania. Uwzględnione na tym etapie postępowania mogą zostać jednakże tylko te argumenty, które odnoszą się do zasadności złożonego wniosku.
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji umarzającej postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że powtórny wniosek skarżącego jest niedopuszczalny. Organy administracji stwierdziły bowiem w toku tego postępowania, że ponowny wniosek skarżący oparł na tych samych podstawach co wniosek pierwszy.
W przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem, tak jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy (art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; Dz. U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.).
Podkreślić należy, że decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski, a zatem bezpośrednim jej skutkiem nie jest wydalenie skarżącego. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał zaś, w jaki sposób wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zagwarantuje ochronę, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro zaskarżona decyzja bezpośrednio nie prowadzi do jego wydalenia.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.