Uzasadnienie
S. z siedzibą w P. wystąpiło z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w osobie M.L. W oświadczeniu o majątku i dochodach wskazano, iż kapitał zakładowy wynosi 1.541,62 zł, natomiast S. nie posiada środków trwałych, nie osiągnęło również żadnego zysku za ostatni rok obrotowy. S. posiada rachunek bankowy, na którym zgromadzono obecnie 1.541,62 zł. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że S. nie posiada żadnego majątku, zaś zgromadzone na rachunku środki pieniężne zostaną w całości przeznaczone na sfinansowanie zobowiązań księgowych i podatkowych w bieżącym roku.
W wyniku rozpoznania wniosku referendarz sądowy postanowieniem z 5 grudnia 2012r. sygn.akt V SA/Wa 2401/12 przyznał prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Pismem z 11 stycznia 2013r. strona skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia zaskarżając je w części pkt 2, tj. w zakresie, w jakim nie uwzględnia ono wniosku o ustanowienie radcy prawnego w osobie M. L., wpisanego na listę radców prawnych prowadzoną przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Ł. pod numerem [...], prowadzącego Kancelarię Radcy Prawnego z siedzibą w P. Skarżąca wniosła o zwrócenie się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. o wyznaczenie radcy prawnego w osobie Ww. Rozpoznając wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art.260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270, dalej "p.p.s.a.") wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc, a wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy podlega ponownemu rozpoznaniu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd przeanalizował wniosek złożony na urzędowym formularzu PPPr z 21 listopada 2012r. wraz z twierdzeniami podniesionymi w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2012r.
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie, wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. i może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie całkowitym gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym wnioskującej strony i porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych, uznać należało, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia w szczególności to, iż S. jest organizacją realizującą określone w statucie cele związane z pomocą i rozwojem [...] (vide Rubryka nr 3 KRS "Cel działania organizacji", k 31 verte akt sądowych). Wobec takiego charakteru działalności, jak również mając na uwadze, iż S. nie posiada w chwili obecnej wystarczających środków majątkowych (pieniężnych) na pokrycie kosztów postępowania i zastępstwa procesowego, uznać należało, że wykazana została obligatoryjna przesłanka udzielenia prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Odnosząc się do kwestii wyznaczenia radcy prawnego w osobie r.pr. M. L., Sąd wyjaśnia, że w myśl art.244 § 3 p.p.s.a., jeżeli strona we wniosku wskazała adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, właściwa rada adwokacka, rada okręgowej izby radców prawnych, Krajowa Rada Doradców Podatkowych lub Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, wyznaczy adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wskazanego przez stronę.
Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, że o osobie pełnomocnika (w niniejszej sprawie radcy prawnego), decyduje właściwa Izba Radców Prawnych w porozumieniu ze wskazanym przez stronę radcą prawnym. Właściwość Sądu obejmuje rozpoznanie wniosku w przedmiocie prawa pomocy i wydanie orzeczenia o przyznaniu lub odmowie przyznania stronie tego prawa. Sąd przyznając prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego nie wskazuje jego personaliów, a jedynie ocenia wystąpienie ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w określonym zakresie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 254 § 1 i art.260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.