Uzasadnienie
Skarżąca M. M., reprezentowana w postępowaniu sądowym przez adwokata, zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 9 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm); dalej: p.p.s.a., w związku z uwzględnieniem przez organ wezwania do usunięcia naruszenia prawa skutkującego uchyleniem przez organ zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz przywróceniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca nie zaskarżyła postanowienia Sądu i stało się ono prawomocne.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a", Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 pkt 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. W myśl art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie szczególnego znaczenia nabiera fakt, iż Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Skarżąca nie złożyła skargi kasacyjnej na to postanowienie wobec czego orzeczenie stało się prawomocne. Na Skarżącej nie ciąży już zatem obowiązek uiszczenia kosztów sądowych. Do Sądu nie wpłynęło również jakiekolwiek pismo Skarżącej, które mogłoby wskazywać, że Skarżąca zamierza zainicjować jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (postanowienie NSA z 28 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 745/09, Lex nr 552405).
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.