Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr [...] z dnia [...].02.2003r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...].02.2000r. K. B. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie SAD nr [...] używany samochód ciężarowy marki D. B. o pojemności silnika 2874 ccm, wyprodukowany w 1999 roku. Do zgłoszenia celnego strona załączyła m.in. rachunek (bez numeru) z dnia [...].02.2000r. na kwotę 7.200 DEM.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...].03.2002r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. wszczął postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego nr jw. z dnia [...].02.2000r. w celu ustalenia prawidłowej wartości celnej sprowadzonego pojazdu.
Decyzją nr [...] z dnia [...].02.2003r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił wartość celną przedmiotowego towaru na podstawie art. 29 §1 Kodeksu celnego na kwotę 42.678 PLN tj. 20.430,65 DEM.
Decyzja ta została doręczona K. B. w trybie art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej w dniu [...].02.2003 r.
Pismem z dnia 19.05.2003r. uzupełnionym pismem z dnia 09.06.2003r. pełnomocnik strony wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr [...] z dnia [...].02.2003r. Pełnomocnik podniósł zarzut, iż strona bez własnej winy nie brała czynnego udziału w toczącym się postępowaniu.
Decyzją nr [...] z dnia [...].07.2003r. Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu celnego l instancji.
Pismem z dnia 19.05.2003r. (nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 06.08.2003r.), uzupełnionym pismem z dnia 02.12.2003r. pełnomocnik strony wniósł, na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 Ordynacji podatkowej, o wznowienie postępowania.
Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...].02.2004r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr [...] z dnia [...].02.2003r.
W uzasadnieniu decyzji powołał przepisy art. art. 243 §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 2652 pkt 2 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 117 z późn. zm.) wskazując, że strona wystąpiła z żądaniem wznowienia postępowania po upływie terminu określonego w art. 2652 Kodeksu celnego.
Od powyższej decyzji pełnomocnik strony odwołał zarzucając, że organ celny prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie, kierował pisma na niewłaściwy adres. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2004r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr [...] z dnia [...].02.2003r.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W. zarzuty dotyczące pozbawienia strony możliwości brania czynnego udziału w toczącym się postępowaniu są bezzasadne. Organ odwoławczy przeprowadził w tej kwestii postępowanie wyjaśniające, które potwierdziło prawidłowość doręczeń.
Odnosząc się do zarzutu, że pismem z dnia 19.05.2003r. (nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 06.08.2003r.), pełnomocnik K. B. wniósł o anulowanie długu celnego, nie zaś o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie - organ stwierdził, że pismem z dnia [...].11.2003r. nr [...] Wydział Elementów Kalkulacyjnych l zwrócił się do strony z prośbą o sprecyzowanie w jakim trybie ma zostać rozpatrzone pismo z dnia 19.05.2003r. W odpowiedzi pełnomocnik strony pismem z dnia 02.12.2003r. wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym zarzut, że strona nie wnosiła o wznowienie postępowania organ uznał za bezzasadny.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. B. wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy celne, gdyż nie rozpoznano w nich przedmiotu, jaki był podnoszony we wniosku. Zarzuciła, że złożony wniosek dotyczył sprawy przedawnienia do powiadomienia o długu celnym. Powiadomienie to nastąpiło w ocenie skarżącej w dniu 17.02.2003 r., kiedy to nastąpiło doręczenie (w trybie art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej) decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].02.2003 r. Skarżąca jako podstawę swojego wniosku wskazuje art. 226 § 4 i art. 230 § 4 Kodeksu celnego. Ponownie wskazała na nieprawidłowość doręczeń polemizując z ustaleniami Dyrektora Izby Celnej w W. W odpowiedzi na skargę dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zakres kognicji sądów administracyjnych ogranicza się do badania zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa, w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny. Badając sprawę z tego punktu widzenia, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza
Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. zawiera rozstrzygnięcie, sprecyzowanego w piśmie skarżącej z dnia 2 grudnia 2003 r. (k. 83 akt adm.) wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją wymiarową Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr [...] z dnia [...].02.2003r.
Jako podstawę wniosku strona wskazała art. 240 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 Ordynacji podatkowej. Podała m.in., iż nie z własnej winy nie brała udziału w toczącym się postępowaniu, gdyż żadne z pism nie zostało jej doręczone, a w terminie, w którym zmieniła miejsce zamieszkania nie toczyło się wobec niej postępowanie celne lub jakiekolwiek inne.
Stosownie do art. 262 ustawy Kodeks celny do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z prawa celnego.
Zgodnie zaś z postanowieniami art. 2652 ustawy kodeks celny, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wszczyna bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (pkt 1) oraz nie wznawia postępowania (pkt 2).
Rozstrzygniecie takie zapada niezależnie od zasadności powołanych przesłanek nieważności czy też wznowienia postępowania.
Art. 209 §1 pkt 1 ustawy Kodeks celny stanowi natomiast, iż dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 209 §2 ustawy Kodeks celny).
W przedmiotowej sprawie dług celny powstał w dniu [...].02.2000 r. a wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr [...] z dnia [...].02.2003r. został złożony (nadany w UP) dnia [...].08.2003r., a więc po upływie terminu określonego w art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego.
Decyzja o odmowie wznowienia postępowania w sprawie jest zatem prawidłowa i znajduje podstawę w powołanym art. 2652 pkt 2 ustawy Kodeks celny.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze wskazać należy, że rejestracja długu celnego (art. 226 K. cel.) i powiadomienie dłużnika (art. 230 K. cel.) są to czynności materialnotechniczne, które ze swej istoty nie wymagają formy decyzji administracyjnej.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, opierając swoje rozstrzygnięcie na treści art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę jako nieuzasadnioną.