Uzasadnienie
Przedmiotem skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 28 września 2023 r. nr 1401-IOC.4310.16.2023 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie (dalej: "Naczelnik UCS" lub "organ I instancji") z 29 maja 2023 r. nr 448000-445010.4400.458.2022.12 w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
W dniu 9 marca 2022 r. Sp. z o.o. "[...]" działając jako przedstawiciel "[...]" Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia celnego towaru w postaci spodni męskich z tkaniny 70 % bawełna, 6% elastan, 24% poliester – 30.608 sztuk (22PL445010I0414454). Wartość celną towaru zadeklarowano na podstawie faktury nr [...] z dnia 17.11.2021 r. wystawionej na kwotę 105.597,60 USD (cena jednostkowa towaru 3,45 USD/szt).
Naczelnik UCS przyjął ww. zgłoszenie celne a następnie przystąpił do weryfikacji polegającej na rewizji celnej oraz kontroli dokumentów. W dniu 15.03.2022 r. przeprowadzono rewizję towarów, pobrano w obecności przedstawiciela Spółki reprezentatywne próbki importowanego towaru (vide protokół pobrania próbek towaru). Ponadto organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do przedłożenia dokumentów potwierdzających wartość zgłaszanego towaru.
W odpowiedzi przedłożono fakturę nr [...] z 17.11.2021 r. na kwotę 105.597,60 USD, oświadczenie z 3.01.2022 r., fakturę nr [...] z 23.12.2021 r. (dot. kosztów transportu), [...] nr [...] z 22.11.2021 r., potwierdzenie przelewu z 29.12.2021 r. na kwotę 44.597,60 USD, zgłoszenie celne wywozowe, specyfikację wywozową oraz umowę handlową z 20.11.2019 r.
W związku z wątpliwościami w zakresie zadeklarowanej wartości transakcyjnej towaru Naczelnik UCS powołał z urzędu biegłego - rzeczoznawcę ds. jakości produktów i usług z zakresu odzieżownictwa, produkcji odzieży i wykańczalnictwa włókienniczego w celu określenia wartości rynkowej importowanych towarów.
Jednocześnie pismem z 12.12.2022 r. Naczelnik UCS poinformował Spółkę, że przedłożone dokumenty nie rozwiewają wątpliwości organu celnego, że cena towaru wskazana na fakturze odzwierciedla jego rzeczywistą wartość a co za tym idzie nie można ustalić wartości celnej z zastosowaniem wartości transakcyjnej. W związku z tym organ pierwszej instancji uznał, że do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia uzasadnione jest powołanie biegłego rzeczoznawcy. Jednocześnie poinformowano, iż w dniu 04.01.2023 r. w Oddziale Celnym I w Pruszkowie będzie miało miejsce przeprowadzenie przez wyznaczonego rzeczoznawcę oględzin towaru w postaci: spodni męskich z tkaniny objętych ww. zgłoszeniem celnym
W wydanej opinii z 21.04.2023 r., uzupełnionej pismem z 15.06.2023 r. biegła oszacowała wartość rynkową spodni męskich z tkaniny 70% bawełna, 6% elastan, 24% poliester, kraj pochodzenia Chiny, klasyfikowanych do kodu CN 6203 42 35 00 na 47,97 PLN. Po pomniejszeniu o podatek VAT (23%), należności celne (12%) oraz marżę hurtową (20%) wartość celna spodni męskich z tkaniny została wyliczona na 29,02 PLN.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik UCS decyzją z 29 maja 2023 r. nr 448000-445010.4400.458.2022.12 określił wartość celną przedmiotowego towaru na 888.244 PLN, określił kwotę należności celnych wynikających z długu celnego w wysokości 106.589,00 PLN, orzekł o zaksięgowaniu różnicy należności celnych w wysokości 48.928,00 zł, określił kwotę podatku od towarów i usług dla towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym w wysokości 228.812,00 PLN oraz stwierdził powstanie różnicy podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w wysokości 104.288,00 PLN.
Rozpoznając sprawę w następstwie odwołania Dyrektor IAS zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika UCS.
Na powyższą decyzję została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- 1. Naruszenie art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.); dalej: “O.p.", poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii biegłej A. R., w sytuacji gdy opinia ta była niepełna i wewnętrznie sprzeczna;
- 2. Naruszenie art. 122 O.p., art. 121 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. i art. 197 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów które miały niezbędne, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie wnioskowanego przez Skarżącą dowodu z opinii uzupełniającej;
- 3. Naruszenie art. 74 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1); dalej: "UKC" poprzez określenie wartości celnej na podstawie samej opinii biegłej, bez uwzględnienia kryteriów tegoż przepisu, tj.: a) porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu; b) artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu; c) rozdziału 3 UKC.
Spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji.
Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonej do skargi opinii prywatnej sporządzonej przez mgr. inż. S. C., będącego biegłym sądowym z zakresu włókiennictwa i odzieżownictwa na okoliczność określenia wartości celnej towarów, kosztów ich produkcji oraz ich cen hurtowych na polskim rynku oraz na okoliczność iż opinia biegłej A. R. jest niepełna i wewnętrznie sprzeczna.
W uzasadnieniu Spółka rozwinęła powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że Dyrektor IAS nie naruszył przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 74 ust. 3 UKC poprzez określenie wartości celnej na podstawie samej opinii bieglej, bez uwzględnienia kryteriów tegoż przepisu, tj.: a) porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu; b) artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu; c) rozdziału 3 UKC należy wyjaśnić co następuje:
Problematyka ustalania wartości celnej towarów jest istotnym elementem uregulowanym w ramach funkcjonowania Światowej Organizacji Handlu. Organizacja ta, zgodnie z art. 1 i art. II ust. 1 i ust. 2 Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483, z późn. zm.); dalej: "Porozumienie z Marakeszu", została powołana w celu stanowienia wspólnych ram instytucjonalnych dla stosunków handlowych, utrzymywanych między jego Członkami, w sprawach dotyczących porozumień i związanych z nimi instrumentów prawnych zawartych w załącznikach 1, 2 i 3 do Porozumienia, stanowiących jego integralne części, wiążące dla wszystkich Członków. Członkami WTO są zaś między innymi od 1 stycznia 1995 r. Wspólnoty Europejskie (od 1 grudnia 2009 r. - Unia Europejska jako następca prawny Wspólnoty Europejskiej; zob. art. 1 akapit trzeci Traktatu o Unii Europejskiej, Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30 ze zm.) i Rzeczpospolita Polska.
W grupie Wielostronnych porozumień w sprawie handlu towarami, objętych załącznikiem 1A w ramach załącznika 1 do Porozumienia z Marakeszu znalazł się "Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu 1994" oraz "Porozumienie o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994", zwane Kodeksem Wartości Celnej WTO.
Zasady ustalania wartości celnej znalazły się w części I obejmującej art. 1 - art. 17 tegoż Kodeksu, przy czym art. 1 ust. 1 generalnie odpowiada treściowo art. 70 ust. 1 UKC.
Z kolei w art. 14 zdanie pierwsze Kodeksu Wartości Celnej WTO postanowiono, że integralną część Kodeksu stanowią Uwagi interpretacyjne objęte jego załącznikiem I, a artykuły Kodeksu powinny być rozumiane i stosowane łącznie z odpowiadającymi im uwagami. Regulacje prawne przyjęte w Unijnym Kodeksie Celnym oraz Rozporządzeniu Wykonawczym stanowią wypełnienie przez Unię Europejską zobowiązań płynących z art. 22 Kodeksu Wartości Celnej WTO, a mianowicie obowiązku zapewnienia przez każdego Członka zgodności prawa, przepisów i postępowania administracyjnego z postanowieniami Porozumienia o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994.
Art. 74 ust. 3 UKC, który stanowił w przedmiotowej sprawie podstawę do ustalenia wartości celnej przedmiotowego towaru znajduje umocowanie w Artykule 7 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. (tzw. Kodeksu Wartości Celnej), który stanowi, iż jeżeli wartość celna towarów importowanych nie może być ustalana zgodnie z postanowieniami Artykułów od 1 do 6, wartość taka będzie ustalana w inny rozsądny sposób zgodny z zasadami i ogólnymi postanowieniami Porozumienia i Artykułu VII GATT 1994r. i na podstawie danych dostępnych w kraju importu. W uwadze interpretacyjnej do Artykułu 7 wyjaśniono, iż wartość celna ustalona na podstawie Artykułu 7 powinna być w możliwie największym stopniu, oparta na uprzednio ustalonych wartościach celnych. W ramach Artykułu 7 powinny być stosowane metody opisane w Artykułach od 1 do 6, jednakże rozsądna elastyczność w stosowaniu tych metod jest zgodna z celami i postanowieniami Artykułu 7.
Zatem zastosowanie w przedmiotowej sprawie metody ostatniej szansy określonej w art. 74 ust. 3 UKC było zgodne z powołanym wyżej Artykułem 7 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.
W sprawie zasadnie wykorzystano w procesie ustalania wartości celnej towaru opinię biegłego rzeczoznawcy ds. jakości produktów i usług z zakresu odzieżownictwa, produkcji odzieży i wykańczalnictwa włókienniczego.
W wydanej opinii z 21.04.2023 r. biegła oszacowała wartość rynkową spodni męskich z tkaniny 70% bawełna, 6% elastan, 24% poliester, kraj pochodzenia Chiny, klasyfikowanych do kodu CN 6203 42 35 00. Po pomniejszeniu o podatek VAT (23%), należności celne (12%) oraz marżę hurtową (20%) wartość celna spodni męskich z tkaniny została wyliczona na 29,02 PLN.
W opinii uzupełniającej z 15.06.2023 r. biegła wyjaśniła, iż w pierwotnej opinii z 21.04.2023 r. omyłkowo podano jako cenę hurtową brutto kwotę 30,71 PLN zamiast 47,97 PLN. Błąd ten nie miał jednak wpływu na ostatecznie wyliczoną wartość celną w wysokości 29,02 PLN, która stała się podstawą do określenia należności celnych.
Celem osiągnięcia najlepszej szacunkowej wyceny biegła przeprowadziła badania rynku hurtowego w halach Wólki Kosowskiej GD 1-4. W wyniku badania ustalono, iż średnia cena detaliczna tego modelu spodni to ok. 100 zł brutto. Ceny analogicznych towarów podawane przez hurtowników na terenie hal wahały się od 39,00 zł do 51,00 zł netto. Biegła podała przy tym lokalizację: nazwę, halę, box oraz nr NIP podmiotów oferujących w sprzedaży hurtowej analogiczne towary. W przeprowadzonej ekspertyzie uwzględniono jakość towaru, skład surowcowy oraz sposób wykończenia. Powołana opinia biegłego była więc dowodem miarodajnym dla ustalenia wartości celnej przedmiotowych towarów. Ekspertyza ta opracowana została przez osobę posiadającą wysokie kwalifikacje zawodowe, stanowiła rzetelne źródło informacji w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia i mogła zostać wykorzystana w prowadzonym postępowaniu celnym stosownie do art. 180 § 1 O.p.
Zgodnie z art. 197 O.p. w ramach prowadzonego przez organ celno- skarbowy postępowania dowodowego może być wykorzystania jako dowód opinia osoby, która dysponuje wiadomościami specjalnymi. Opinie biegłych rzeczoznawców są często wykorzystywane w praktyce polskich organów celno-skarbowych w sprawach dotyczących ustalenia wartości celnej towarów tekstylnych.
Biegła - rzeczoznawca ds. jakości produktów i usług z zakresu odzieżownictwa, produkcji odzieży i wykańczalnictwa włókienniczego dokonała ustalenia wartości rynkowej sprowadzonego przez Spółkę towaru biorąc pod uwagę "dane dostępne w kraju importu tj. w tym przypadku dane dotyczące sprzedaży podobnych wyrobów dostępne na rynku hurtowym w halach Wólki Kosowskiej GD 1-4. Analizując stwierdzone ceny biegła oceniła wartość rynkową spodni męskich z tkaniny o podobnych cechach co badane towary. Wzięto przy tym pod uwagę skład surowcowy, przeznaczenie, krój i sposób wykończenia.
Natomiast przyjęta przez biegłą wysokość marży ma charakter zwyczajowy, jest związana ze sprzedażą na obszarze celnym Unii przywożonych towarów tego samego gatunku i rodzaju, które są towarami z danej grupy lub asortymentu towarów wytwarzane przez określoną branżę przemysłową. Dlatego wskazane przez biegłą wartości rynkowe towaru stanowiły rzetelne źródło informacji w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia i mogły zostać wykorzystane w prowadzonym postępowaniu celnym jako podstawa do ustalenia wartości celnej importowanych przez Stronę towarów.
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń w sprawie.
Z załączonego do opinii zestawienia uprawnień biegłej wynika, iż jest ona rzeczoznawcą ds. jakości produktów i usług z zakresu odzieżownictwo, produkcja odzieży i wykańczalnictwo włókiennicze wpisaną na listę rzeczoznawców przy Wojewódzkim Inspektoracie Inspekcji Handlowej w Warszawie nr 094. Jest jednocześnie biegłym sądowym przy Sądzie Okręgowym w Warszawie z zakresu krawiectwa, konstrukcji, projektowania ubioru i włókiennictwa.
Z powyższego wynika, iż biegła posiadała wystarczające kwalifikacje zawodowe uprawniające ją do wydania opinii w zakresie objętym przedmiotem niniejszego postępowania.
Zgodnie z art. 144 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str.
1) przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 74 ust. 3 kodeksu dopuszczalna jest rozsądna elastyczność w stosowaniu metod określonych w art. 70 i art. 74 ust. 2 kodeksu. Ustalona w ten sposób wartość powinna opierać się w możliwie największym stopniu na wcześniej ustalonych wartościach celnych.
Również w uwadze interpretacyjnej do Artykułu 7 wyjaśniono, iż wartość celna ustalona na podstawie Artykułu 7 powinna być w możliwie największym stopniu, oparta na uprzednio ustalonych wartościach celnych. W ramach Artykułu 7 powinny być stosowane metody opisane w Artykułach od 1 do 6, jednakże rozsądna elastyczność w stosowaniu tych metod jest zgodna z celami i postanowieniami Artykułu 7.
Z powyższego wynika, iż przy ustalaniu wartości celnej towaru metodą ostatniej szansy możliwe jest wykorzystanie z rozsądną elastycznością wcześniejszych metod ustalania wartości celnej towaru.
Możliwe jest zatem w ramach metody ostatniej szansy elastyczne wykorzystanie metody dedukcyjnej tj. wartości opartej na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne lub podobne sprzedawane są na obszarze celnym Unii osobom niepowiązanym ze sprzedawcami po odliczeniu od ceny jednostkowej marży oraz należności celnych przywozowych lub innych opłat należnych na obszarze celnym Unii z tytułu przywozu lub sprzedaży towaru (art. 74 ust. 2 lit c UKC).
Tym samym ustalenie wartości celnej towarów w oparciu o ceny towarów analogicznych oferowanych w sprzedaży hurtowej oraz pomniejszenie ich o podane wyżej elementy cenotwórcze takie jak marża, cło i VAT było zgodne z podanymi wyżej regulacjami dotyczącymi ustalenia wartości celnej towaru.
Dodatkowo należy podkreślić, że rezultat badania wiarygodności ceny zadeklarowanej przez Stronę i wynikającej z dokumentów nie zawsze musi prowadzić do ustalenia rzeczywistej ceny, która Strona zapłaciła. Ustalenie innej wartości celnej aniżeli wartość transakcyjna nie jest zatem tożsame ze stwierdzeniem, że wykazana przez stronę cena była w rzeczywistości wyższa; oznacza jedynie odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy wymiaru cła. Przepis art. 140 rozporządzenia wykonawczego mówi o istnieniu uzasadnionych wątpliwości, organ celny nie jest zatem zobligowany do prowadzenia czynności dowodowych w celu ustalenia wysokości ceny transakcyjnej. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, iż organ celny nie musi udowadniać, że dokumenty przedłożone przez Stronę zawierają nieprawdziwe informacje. Istotne jest, że wskazana przez obie strony transakcji cena budzi wątpliwości, które są uzasadnione okolicznościami sprawy.
Wątpliwości te stanowią podstawę jedynie do podważenia zadeklarowanej ceny transakcyjnej i zastosowania zastępczych metod ustalenia wartości celnej towaru, przy czym każda z tych metod ma na celu zachowanie obiektywizmu wyceny (vide: wyrok WSA z dnia 28.04.2009r. - sygn. Akt III SA/Lu 85/09).
Jak wynika z art. 140 rozporządzenia wykonawczego w przypadku gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę organy celne mogą zdecydować, że wartość towarów nie może być ustalona zgodnie z art. 70 ust. 1 UKC.
Możliwość odmowy zastosowania metody wartości transakcyjnej może być skutkiem zakwestionowania wiarygodności (materialnej lub formalnej) informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej czy wynikać z braku odpowiednich dokumentów, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. W konsekwencji należy uznać możliwość podważenia zadeklarowanej wartości transakcyjnej towaru nie jest uzależniona od zakwestionowania autentyczności dokumentów handlowych.
W kontrolowanej sprawie, zarówno ustalony stan faktyczny, jak również przeprowadzona analiza materiału dowodowego, stanowiły podstawę do powzięcia przez organy celne uzasadnionych wątpliwości co do wiarygodności zadeklarowanej wartości towaru, a co za tym idzie, zakwestionowania stanowiska Spółki, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość transakcyjna stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 70 UKC oraz ustalenia tej wartości metodą określoną w art. 74 ust. 3 UKC.
Odnosząc się do oddalenia wniosku dowodowego zawartego w skardze należy wyjaśnić, iż dołączenie dopiero do skargi dowodów, które powinny być przedstawione przez uczestnika postępowania w postępowaniu administracyjnym i które nie zostały przedstawione organowi przed wydaniem decyzji, jest spóźnione i nie może być brane pod uwagę przy ocenie decyzji organu. Przenoszenie ciężaru prowadzenia postępowania dowodowego na sąd administracyjny pozostaje w sprzeczności z rolą tego sądu, która nie polega na rozstrzyganiu spraw administracyjnych i sprowadza się do kontrolowania decyzji administracyjnych pod kątem ich zgodności z prawem.
Ponadto, opinię sporządzoną na zlecenie skarżącej traktować należy jedynie jako wyjaśnienie stanowiące poparcie stanowiska Spółki, choć z uwzględnieniem wiadomości specjalnych. Opinię tę z formalnego punktu widzenia odróżnić należy od dowodu z opinii biegłego.
Co istotne przy tym, tezy zawarte w opinii z 25.07.2023 r., a dotyczące niskich kosztów produkcji analogicznych spodni w Chinach nie znajdują potwierdzenia w zebranym przez organy celne materiale dowodowym.
Dyrektor IAS zasadnie wskazał w powyższym kontekście, iż w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego dokonano oceny wiarygodności zadeklarowanej wartości transakcyjnej towaru na podstawie materiałów porównawczych z Systemu Analizy Zgłoszeń Celnych. Stwierdzono zgłoszenia celne:
22PL322080I0255072 z dnia 08.02.2022r. - spodnie męskie tkane - 2952 sztuki, kod TARIC 6203 42 35 00, kraj wysyłki Chiny, warunki dostawy FOB Ningbo, cena jednostkowa 12,10 USD;
22PL322010I0053680 z dnia 27.01.2022r. - spodnie męskie tkane - 8437 sztuk, kod TARIC 6203 42 35 00, kraj wysyłki Chiny, warunki dostawy FOB Shenzhen, cena jednostkowa 9,15 USD;
22PL32201010110704 z dnia 24.02.2022r. - spodnie męskie tkane - 86 sztuk, kod TARIC 6203 42 35 00, kraj wysyłki Chiny, warunki dostawy FOB Shenzhen, cena jednostkowa 9,20 USD - 22PL322010I0111262 z dnia 24.02.2022r. - spodnie męskie tkane - 304 sztuki, kod TARIC 6203 42 35 00, kraj wysyłki Chiny, warunki dostawy FOB Shenzhen, cena jednostkowa 8,84 USD;
22PL322080I093206 z dnia 17.01.2022r. - spodnie męskie tkane - 10110 sztuk, kod TARIC 6203 42 35 00, kraj wysyłki Chiny, warunki dostawy FOB Shenzhen, cena jednostkowa 19,63 USD.
Niesporne jest zatem, iż, mając na uwadze wartość transakcyjną zadeklarowaną przez Spółkę w zgłoszeniu celnym 3,45 USD za sztukę oraz porównanie deklarowanych cen towaru z danym wynikającymi z systemu analizy zgłoszeń celnych, w sprawie powstały uzasadnione wątpliwości czy zadeklarowana wartość transakcyjna towaru stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 70 UKC.
Nieuprawnione są zarzuty natury procesowej.
Decyzje organów celnych zostały wydane z poszanowaniem zasady legalizmu, zasady zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych. Ostatnia z przywołanych zasad została urzeczywistniona między innymi poprzez wskazanie motywów uzasadniających podjęcie poszczególnych czynności procesowych i przytoczenie przekonujących podstaw wydanych rozstrzygnięć z uwzględnieniem kwestii merytorycznych i procesowych. Organy obu instancji podjęły w kontrolowanej sprawie wszelkie niezbędne działania przewidziane prawem w celu jej wyjaśnienia, zapewniając stronie udział w postępowaniu i podejmując kroki w celu wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierowały się w toku postępowania.
W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom Spółki, Dyrektor IAS nie naruszył wskazanych w skardze reguł proceduralnych.
Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.