Uzasadnienie
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], ustalił S.J. do zwrotu kwotę nienależnie pobranych za lata 2007 i 2008 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - w wysokości 5.042,69 zł.
W dniu [...] sierpnia 2010 r. do organu wpłynął wniosek S. J. o umorzenie nienależnie pobranych płatności ustalonych powyższą decyzją.
Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił umorzenia powołując przepisy § 3 ust.1 pkt 5, § 4 ust.1, § 6 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadającym agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. 2010r., nr 258, poz. 1747).
W uzasadnieniu organ wskazał, iż ustalona S.J. kwota przekracza 100 euro a równocześnie w sprawie nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. S.J. jest bowiem użytkownikiem gospodarstwa rolnego, z tytułu którego otrzymuje z Agencji dopłaty bezpośrednie i ONW.
Pismem z dnia [...] października 2011 r. S.J. złożył odwołanie, po rozpoznaniu którego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o odmowie umorzenia.
Organ II instancji uzupełnił materiał dowodowy w sprawie w postaci ustaleń wywiadu środowiskowego dotyczącego sytuacji bytowej Strony i wziął pod uwagę okoliczność, iż S. J. dokonał spłaty w wysokości 775 zł z tytułu należności ONW za 2008 r.
Nie znajdując podstaw do umorzenia pozostałej do spłaty kwoty 4.200 zł, organ wskazał Stronie drogę ubiegania się o odroczenie spłaty w całości lub części albo o rozłożenie płatności na raty.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2012 S.J. wnosił o ponowne przeanalizowanie jego sytuacji życiowej i finansowej.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 października 2012 r., sygn. 964/12, stwierdził nieważność decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2011 r. wskazując na fakt, iż decyzje przyznające płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego skierowane były do M.J. i to ona była Stroną w sprawie. Decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2010 r. ustalająca S.J. do zwrotu kwotę nienależnie pobranych za lata 2007 i 2008 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - była nieprawidłowa, bowiem nie została skierowana do osoby będącej Stroną w sprawie a to stanowi przyczynę stwierdzenia nieważności takiej decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego.
Tego stanowiska nie podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który po rozpoznaniu sprawy na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od wyroku WSA w Warszawie z dnia [...] października 2012 r., sygn. V SA/Wa 964/12, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA Sąd I instancji wadliwie zastosował art. 134 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chociaż powinien rozpoznać skargę na decyzję wydaną w postępowaniu wszczętym wnioskiem S. J. o umorzenie należności ustalonych decyzją ostateczną Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2010 r.
W zaleceniach dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie NSA wskazał, iż Sąd I instancji dokona oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa.
| Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę i mając na uwadze treść art. 190 prawa o |
|postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zważył co następuje: |
|Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących Sądowi Administracyjnemu, tj. kontroli działalności |
|administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, zaskarżona decyzja nie|
|narusza prawa. |
|Stosownie do art. 209 ust.1 ustawy z dna 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych należności i wierzytelności przypadające agencjom |
|płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich |
|spłata odraczana lub rozkładana na raty. |
|Szczegółowe zasady i tryb umarzania tych należności zostały określone w wydanym na podstawie art. 209 ust. 2 ustawy o finansach |
|publicznych rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub |
|rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Przypadki, w których może |
|nastąpić umorzenie należności zostały wymienione w § 3 ust. 1 i w § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r. |
|Stosownie do § 3 ust.1 rozporządzenia Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i Prezes Agencji Rynku Rolnego, zwani |
|dalej "prezesem agencji płatniczej", mogą z urzędu umarzać w całości lub w części należności z tytułu wypłaconych przez te agencje |
|środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego |
|Gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także z |
|tytułu zabezpieczeń i kar nieobjętych klasyfikacją budżetową Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu |
|Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek: |
|1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego; |
|2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na |
|podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty |
|stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego |
|przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania |
|odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych; |
|3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by |
|egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; |
|4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; |
|5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji |
|tej należności; |
|6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. |
|Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo przywołał przytoczone wyżej |
|przepisy rozporządzenia oraz rozważył czy w sprawie nie zostały spełnione przesłanki, które umożliwiałyby umorzenie zadłużenia |
|Wnioskodawcy. Organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy w zakresie mającym znaczenie dla rozpoznana wniosku Strony, |
|tj. w oparciu o wyniki wywiadu środowiskowego przyjął, iż Skarżący jest użytkownikiem gospodarstwa rolnego, co stanowi jego źródło |
|utrzymania. Pobiera zasiłek pielęgnacyjny, prowadzi punkt wymiany butli gazowych przynoszący znikomy dochód, posiada samochód F. z [...] |
|r. W tych warunkach spłacił kwotę 775 zł z tytułu ustalonych do zwrotu należności. |
|Prawidłowo również MRiRW wyjaśnił, że koszty dochodzenia i egzekucji należności określane są stosunkowo, proporcjonalnie do |
|egzekwowanej kwoty i w rozpoznawanej sprawie są bardzo niewysokie, tak że brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi uzasadnione |
|przypuszczenie, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności |
|W oparciu o tak ustalony stan faktyczny MRiRW stwierdził, a Sąd to stanowisko podziela, że w sprawie nie zaszła przesłanka umorzenia |
|określona w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. |
|Pozostałe przesłanki umorzenia wymienione w § 3 ust.1 rozporządzenia nie mogły mieć w sprawie zastosowania. Dłużnik żyje, nie było w |
|stosunku do niego prowadzone postępowanie egzekucyjne, likwidacyjne ani upadłościowe, kwota należności jest w sposób oczywisty większa |
|niż koszty upomnienia. |
|Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności, o ile należność w ramach jednego programu |
|pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z |
|rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. Organ orzekający prawidłowo ustalił, że w sprawie brak podstaw do |
|umorzenia zadłużenia w oparciu o tę przesłankę, ponieważ należność mogłaby być umorzona jeżeli wynosiłaby ok. 395 zł. |
|Odnosząc się do argumentów Strony, tj. do trudnej sytuacji majątkowej i trudnej sytuacji zdrowotnej, Sąd wyjaśnia, że okoliczności te |
|nie mogą być podstawą umorzenia posiadanego przez Skarżącego zadłużenia, ponieważ przepisy takiej możliwości nie przewidują. Względy |
|społeczne albo gospodarcze oraz możliwości płatnicze dłużnika mogą być tylko, stosownie do § 7 rozporządzenia, podstawą odroczenia |
|terminu spłaty należności lub rozłożenia jej na raty. |
|Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami |
|administracyjnymi, oddalił skargę. |