Uzasadnienie
W skardze z [...] grudnia 2009r. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] września 2009r. wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy – skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu, podnosząc, iż jego powrót do kraju pochodzenia będzie stanowić naruszenie prawa skarżącego do życia rodzinnego, gdyż w Polsce założył rodzinę i czeka na narodziny dziecka.
Sąd powyższy wniosek potraktował, jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2009r. umarzającą postępowanie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. A zatem zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Ponadto Sąd nie mógł również rozpatrywać przesłanek wstrzymania w stosunku do prawomocnej decyzji z [...] października 2007r., gdyż decyzja ta nie jest aktem podjętym w granicach rozpatrywanej sprawy, a ponadto nie nakłada ona, podobnie jak zaskarżona decyzja obowiązku opuszczenia przez skarżącego terytorium RP.
W tej sytuacji wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p,s.a., należało orzec jak w sentencji.