Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 lipca 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu A. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pismem z 30 sierpnia 2016 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. (przesłanym tut. Sądowi do wiadomości) wyznaczyła radcę prawnego K. R. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, wyrokiem z 10 marca 2017 r. oddalił skargę. Pełnomocnik skarżącego z urzędu stawiła się na rozprawę. Na rozprawie wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczyła, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. (dalej: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715; dalej: rozporządzenie z 2016 r.). W myśl § 22 rozporządzenia z 2016 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji zostało wszczęte skargą nadaną 11 stycznia 2016 r., a zakończyło się w dniu 10 marca 2017 r. wydaniem przez tut. Sąd wyroku. Zatem postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte i niezakończone przed 2 listopada 2016 r., tj. przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2016 r. Wobec wypełnienia dyspozycji przepisu § 22 rozporządzenia z 2016 r., należne radcy prawnemu K. R. wynagrodzenie trzeba ustalić w oparciu o przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2016 r., czyli należy odnieść się do przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015, poz. 1805; dalej: rozporządzenie z 2015 r.). Akt ten wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. (§ 23 rozporządzenia z 2015 r.).
Stosownie do § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Z kolei w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2015 r., opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,
- c) w innej sprawie - 480 zł;
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o odmowie umorzenia należności z tytułu grzywny. Zatem sprawa ta należy do kategorii "innych spraw", o których mowa w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z 2015 r. Według przytoczonych wyżej przepisów należna radcy prawnemu K. R. opłata za czynności wykonane z urzędu w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji wynosi co najmniej 240 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ w związku z § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 2015 r.). W ocenie referendarza sądowego kwota 240 zł jest adekwatna do wkładu pracy pełnomocnika skarżącego z urzędu, która ograniczyła się do stawiennictwa na rozprawie.
Jednocześnie stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2015 r. opłatę tę należy podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (23%), tj. o kwotę 55,20 zł.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.