Uzasadnienie
Skarżący, przy skardze kasacyjnej złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 25 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy tut. Sądu odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 sierpnia 2018 r.
W piśmie procesowym z 28 sierpnia 2018 r. Skarżący wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z zażaleniem na postanowienie tut. Sądu z 7 sierpnia 2018 r., wnosząc o jego uchylenie oraz uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 sierpnia 2018 r. – jako niedopuszczalne – podlega odrzuceniu.
Wskazać trzeba, że stosownie do art. 260 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W konsekwencji na postanowienie tego sądu, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego utrzymano w mocy, nie przysługuje żaden dalszy środek odwoławczy, a zwłaszcza wywiedzione w niniejszej sprawie zażalenie. Środek taki nie jest zresztą przewidziany ani w art. 194 § 1 p.p.s.a., ani w innych przepisach tej ustawy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.