Uzasadnienie
K. A. wystąpiła z wnioskiem – na urzędowym formularzu PPF z 16 listopada 2012 r. – o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych.
Wnioskodawczyni wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi z dwójką małoletnich dzieci, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczyła, iż uzyskuje miesięczny dochód z tytułu umowy o pracę na ½ etatu w wysokości 750 zł brutto. Skarżąca wskazała ponadto, iż od 2011 r. jest mężatką, jednakże z mężem ma rozdzielność majątkową i nie może liczyć na jego pomoc.
W dodatkowym oświadczeniu z dni 9 grudnia 2012 r. wnioskodawczyni wyjaśniła, iż mieszka u swoich rodziców, ponosi miesięczne wydatki związane z mieszkaniem w wysokości 200 zł (dokłada się do czynszu) oraz inne wydatki w wysokości 500 – 600 zł. Natomiast wydatki związane z utrzymaniem dzieci pokrywa jej mąż. Skarżąca oświadczyła również, iż ani ona ani osoby, z którymi mieszka nie posiadają rachunków bankowych, lokat ani oszczędności pieniężnych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270)).
Sytuacja materialna skarżącej jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wzięto pod uwagę, iż wnioskodawczyni jest zatrudniona na ½ etatu i uzyskuje dochód, który w całości przeznaczony jest na wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem. Nadto korzysta z pomocy swoich rodziców, u których zamieszkuje wraz z dziećmi, nie posiada zasobów pieniężnych ani oszczędności zgromadzonych na rachunku bankowym. Niezależnie od tego podkreślić należy również, iż wysokość jednorazowej opłaty sądowej (wpis od skargi w wysokości 1.500 zł) znacznie przewyższa miesięczne dochody strony. Okoliczności te przemawiają za uznaniem wnioskodawczyni za osobę, dla której poniesienie kosztów sądowych mogłoby spowodować uszczerbek w niezbędnym utrzymaniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.