Uzasadnienie
I.K., dalej: "skarżący" złożył skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Skarżący w dniu [...] sierpnia 2011 r. złożył kolejny (drugi) wniosek o nadanie statusu uchodźcy. We wniosku oświadczył, że obawia się powrotu do C.. Zeznał, że obawia się, że po powrocie do kraju pochodzenia zostanie aresztowany i umieszczony w więzieniu w związku z tym, że w [...] r. walczył w obronie miejscowości, w której mieszkał, tj. S. Zaznaczył, że boi się, że może zostać zabity przez służby. Ma prośbę, aby nie wydalać go z Polski, ponieważ nie wytrzyma tam nerwowo z powodu ciągłych nalotów i czołgów. Wnioskodawca podkreślił, że będzie musiał ciągle uciekać, zmieniać miejsce zamieszkania. Gdyby nie miał takich problemów w C. to nigdy by nie przyjechał do Polski, nie miał jednak innego wyjścia. Cudzoziemiec chciałby aby jego rodzina była razem, niezależnie od tego czy będzie w Polsce, czy we F. Poinformował ponadto, że objęta poprzednim wnioskiem żona L. S. oraz małoletnie dziecko A. K. aktualnie przebywają we F. Decyzją z [...] września 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny.
W uzasadnieniu decyzji organ zauważył, że wszystkie okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę w nowym wniosku są tożsame z okolicznościami, które były już przedmiotem rozstrzygnięcia organów orzekających. Aplikant nie przedstawił żadnych nowych, istotnych informacji lub dowodów w sprawie, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie postępowania. W toku poprzedniej procedury wnioskodawca przedstawił już swoje obawy o bezpieczeństwo związane z faktem, iż brał udział w [...] wojnie [...] co spowodowało, iż od [...] r. był nachodzony przez pracowników struktur siłowych (został też raz zatrzymany oraz wszczęto wobec niego postępowanie karne). Podkreślono, że sytuacja strony została wnikliwie zbadana przez Szefa USC, a następnie przez Radę do Spraw Uchodźców. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji stwierdził, że okoliczności podniesione przez wnioskodawcę nie pozwalają na uznanie go za osobę, wobec której władze kraju, bądź też inne podmioty wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472, z późn. zm.), podejmowały czy też mogły podjąć jakiekolwiek działania krzywdzące na tle rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych.
W świetle powyższych ustaleń, Szef USC uznał, że niniejsza sprawa jest tożsama ze sprawą rozpatrywaną wcześniej zakończoną decyzja ostateczną. Tożsamość sprawy dotyczy zarówno podmiotu postępowania, jak i przedmiotu – tej samej podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania. Organ zwrócił również uwagę, że w kraju pochodzenia skarżącego nie zaszły okoliczności uzasadniające zastosowanie jakiejkolwiek formy międzynarodowej ochrony.
Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi pierwszej instancji brak odniesienia do aktualnej sytuacji w C..
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy powołał art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i stwierdził, że wniosek należy uznać za niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złoży nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. W takim przypadku organ administracji jest zobligowany umorzyć postępowanie. Odnosząc się do zarzutów odwołania Rada zaznaczyła, że organ I instancji na podstawie opracowania z [...] kwietnia 2011 r. Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia ustalił aktualną sytuacji w R. C..
W skardze na powyższą decyzję cudzoziemiec wniósł o jej uchylenie Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 40 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz istotne naruszenie przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z art. 7, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a."
Uzasadniając wniesioną skargę stwierdził, że organy administracji nie zbadały sytuacji w kraju pochodzenia, nie oceniły, czy sytuacja ta zmieniła się w okresie pomiędzy złożeniem pierwszego i drugiego wniosku o nadanie statusu uchodźcy i nie odniosły się do tej kwestii w wydanych decyzjach. Za niewystarczające należy bowiem uznać odniesienie się przez Radę wyłącznie do informacji, iż organ I instancji ustalił aktualną sytuację w Republice C. na podstawie opracowania z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zarzuty zawarte w skardze nie dają podstaw do przyjęcia, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie podniesienia wymaga, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.
Badając w powyższym świetle zaskarżoną decyzję, tj. oceniając orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami procesowymi, a także z normami prawa materialnego, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do jej uchylenia zgodnie z żądaniem skargi.
Wniosek cudzoziemca z [...] sierpnia 2011 r. jest drugim wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, który został złożony po otrzymaniu decyzji ostatecznej Rady do Spraw Uchodźców z [...] lipca 2011 r. nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy i wydaleniu z terytorium RP wobec braku przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej i braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Jako okoliczności uzasadniające ubieganie się po raz kolejny o nadanie statusu uchodźcy wnioskodawca wskazał: "Obawiam się, że po powrocie do kraju pochodzenia zostanę aresztowany i umieszczony w więzieniu w związku z tym, że w [...] r. walczyłem w obronie miejscowości, w której mieszkałem tj. S.Boję się, że mogę zostać zabity przez służby.".
Należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 32 ust. 3 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz. U. L 326 z 13.12.2005, str.
13) kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po wycofaniu uprzedniego wniosku lub po podjęciu w sprawie tego wniosku ostatecznej decyzji, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm uznawania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców za uchodźców lub osoby, które z innych względów wymagają ochrony międzynarodowej, statusu tych osób oraz zakresu przyznawanej pomocy (Dz. U. L 304 z 30.9.2004, str. 12).
Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Stosownie do art. 40 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach.
W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, iż wnioskodawca wszczynając kolejną procedurę nie powołał się na żadne nowe fakty czy też okoliczności, które nie istniałyby w momencie składania przez niego pierwszego wniosku uchodźczego. Wnioskodawca w trakcie pierwszego postępowania oświadczył bowiem, iż latem [...] r. został telefonicznie wezwany do.A.M., gdzie był przesłuchiwany nt. udziału w [...] wojnie oraz, iż podpisał wówczas dokumenty, które były wypełnione przez śledczą. W toku przesłuchania wnioskodawca potwierdził ponadto, iż nie należał do żadnej partii, bądź też organizacji. Nie był też nigdy aresztowany ani sądzony.
Organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały zatem, iż strona powołała się w nowym postępowaniu na te same okoliczności faktyczne, które zostały już uwzględnione w uprzednim postępowaniu uchodźczym.
W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej.
Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.
O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.