Uzasadnienie
T. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Strona skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 200 zł, który został wpisany do rejestru opłat sądowych w dniu [...] listopada 2012 r. pod numerem [...].
W dniu 31 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok, którym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W dniu 25 lutego 2013 r. strona skarżąca złożyła w tut. Sądzie wniosek o zwrot wniesionego wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Przepis art. 200 p.p.s.a stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Jednakże, w myśl art. 210 § 1 cytowanej ustawy, strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.
Odnosząc powyższy przepis do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że w piśmie stanowiącym zawiadomienie strony skarżącej o rozprawie, doręczonego w dniu 24 grudnia 2012 r., zawarto w punkcie 5 pouczenie o treści ww. przepisu.
Z akt sprawy oraz z protokołu rozprawy z dnia 31 stycznia 2013 r. wynika natomiast, że strona skarżąca nie złożyła wniosku o zwrot uiszczonego wpisu ani w skardze, ani na rozprawie, wobec czego na podstawie ww. przepisu należało orzec jak w sentencji.