Uzasadnienie
R. D., w skardze z 21 września 2010 r. (data nadania) na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] sierpnia 2010r., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wnioskodawca uzasadnił go prawem skarżącego do brania czynnego (osobistego) udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Z konstrukcji wymienionego przepisu wynika także, iż to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie, dlatego też osoba zainteresowana obowiązana jest dostatecznie uprawdopodobnić motywy swojego wniosku.
Rozpoznając wniosek w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż konsekwencje wynikające z wykonania zaskarżonej decyzji, tj. wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawi go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a zatem możliwości przedstawienia oraz wyjaśnienia okoliczności istotnych w jego ocenie dla sprawy, co w efekcie mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.